RIP kindercamera: waarom onze volgende fototoestellen een tandje robuuster moeten zijn

We stonden op het schildpaddenstrand in Hikkaduwa (Sri Lanka) toen mijn bijna-vierjarige zijn camera weer tevoorschijn trok. Een half uur later lag diezelfde camera onderin de buggy, kletsnat. Alleen het SD-kaartje overleefde het.

We zagen de schildpadden al toen we het strand opliepen. Mijn kinderen stonden te popelen om het water in te rennen (zonder bandjes of zwemkleding). En who cares, uiteraard liepen we met onze gewone kleding diep het water in. Voor de kinderen had ik reservekleding bij me en zelf kon ik prima op een handdoek in de auto zitten. Wat me bijblijft van het schildpaddenstrand is de grote wow-factor die het voor ons allen had. Plus de wijze les in het verlengde van wat ik de kinderen thuis over het aaien van dieren in de wijk leer: als de schildpadden dicht bij ons komen, doen we een stapje opzij zodat ze langs ons kunnen zwemmen. Dieren in het wild en dieren die we niet kennen laten we met rust.

Mijn oudste was de hele vakantie al fanatiek bezig met zijn Xiaomi 4K digitale camera. Geen speelgoed waarbij de focus op de spelletjes ligt (er zaten wel spelletjes en fotobewerkingsopties in het menu), maar een goedkoop compact toestel met echt knopje en SD-kaartje waar ik stiekem ontzettend tevreden over was. Geen actioncam, geen waterdichte case: gewoon een digitale camera die niet gemaakt was om in zout water onderin de buggy te belanden. Maar de zee gaat soms waar je hem niet wilt hebben, en dan let je toch meer op je eenjarige en driejarige in het water dan op de buggy met de camera aan de kant.

Op de reis daarvoor, toen de oudste net drie was, had hij al laten zien dat hij er verrassend zorgvuldig mee kon omgaan. Het enige wat hij nog moest leren: niet meteen na de klik de camera naar beneden brengen, zodat de beelden scherp bleven. Het menu had wel gebreken; ik heb in het begin per ongeluk alle foto’s gewist. Oeps.

Toen kwam de zee onderin de buggy. De Xiaomi verdronk roemloos. Met jonge kinderen overleven spullen het soms gewoon niet. Gelukkig bleek het kleine SD-kaartje een ware overlever. De vakantiefoto’s van mijn zoon stonden erop en we konden alles redden.

Dit is geen productreview van die Xiaomi. Het is het verhaal waarom ik na Sri Lanka anders naar de aanduiding ‘kindercamera’ kijk. Om onze reizen en activiteiten te overleven, moet een camera vooral water-, zand- en stootproof zijn.

Ik kijk ernaar uit om onze vakantie door de ogen van mijn kinderen te kunnen zien. Welk verhaal vertellen zij? En met welke foto’s gaan ze naar de kinderen uit hun klas?

De valkuil van de speelgoed-kindercamera

Je eerste gedachte na zo’n verdronken camera is misschien: gewoon een robuuste VTech KidiZoom of iets vergelijkbaars van een paar tientjes. Toch begin ik daar liever niet aan. De focus van dat soort toestellen ligt vaak op ingebouwde spelletjes in plaats van op om je heen kijken.

Leren fotograferen gaat voor mij over observeren: wachten tot de schildpad zijn kop boven water steekt, en accepteren dat de helft van de foto’s een vinger voor de lens heeft.

Het plan sneuvelde op de kleurvraag

De gouden tip is vaak: geef je kind je oude telefoon of camera. Die heb ik helaas niet. Wat ik wel heb, is een telefoon die mijn oudste inmiddels serieus leent. Hij klikt en bekijkt daarna de resultaten. Dat is geen speelgoedmoment meer. De jongste is rond de tweeënhalf en zit op de leeftijd dat hij ook foto’s wil maken.

Mijn plan was twee camera’s voor twee leeftijden: een Insta360 Go 3S voor de oudste en een Kidywolf Kidycam voor de jongste. Dat plan hield stand tot ik de jongste vroeg welke kleur Kidycam hij wilde. Hij koos geel. Zijn broer riep meteen dat hij ook een leuke kleur wilde. De Insta360 is er in wit en zwart, en die spraken hem niet aan. De retro-editie met een rode of gebroken witte zoeker leek mij weer minder handig voor een vierjarige op reis. Dus mocht hij ook kiezen: roze.

Uiteindelijk gaan we met twee Kidycams op vakantie. Zout water is volgens de fabrikant geen optie, maar volgens mij komen we dit jaar niet in de buurt van de zee.

De eerste testrondes

Voor de vakantie hebben ze de camera’s een paar keer enthousiast uitgeprobeerd. De eerste keer was de oudste moe na school, en dat werd frustratie: binnen drie seconden een foto maken lukte niet, want het knopje vraagt best wat vingerkracht. Een half uur later wilde hij foto’s maken van opa en oma, en toen ging het prima. Daarna liepen ze allebei met een big smile rond te fotograferen.

De jongste moest ik helpen met het knopje. Het gaat niet heel makkelijk en je moet op precies de goede plek drukken; zijn handen zijn daar nog net wat klein voor. Ik verwacht dat hij het tijdens de vakantie onder de knie krijgt. Hem deerde het niets. Hij was heel blij met zijn camera en liet iedereen vrolijk poseren zonder er daadwerkelijk een echte foto van te maken.

De oudste had na een keer voordoen het hele menu door: foto’s maken, filmen, foto’s terugkijken en instellingen. Daarnaast is er een knop om naar de selfiecamera te schakelen en een om de foto te versieren. Dat is tenminste wat ik er in tien minuten van heb opgestoken. Spelletjes zitten er niet op, en daar heb ik bewust voor gekozen.

Drie dingen vielen me op.

1. De camera is groter dan ik had verwacht.
2. De testfoto’s lijken toch redelijk korrelig.
3. En hij loopt enorm snel leeg wanneer je hem niet zelf uitzet.

Kidywolf Kidycam
Prijs	€69,90
Waterdicht	Tot 1 meter in zoet water (zwembad); niet geschikt voor zout water
Foto en video	8 MP foto’s, video in 1080p
Scherm	2 inch, plus selfiecamera en flits
Opslag	MicroSD-kaart van 8 GB zit erin
Opladen	USB-C; dezelfde kabel zet de foto’s op de computer
Polsbandje	Niet meegeleverd; wel een 1/4-inch schroefdraad om er een aan te zetten
Leeftijd	Kidywolf zegt vanaf 4 jaar; bij ons ook met 2,5 jaar, met wat hulp bij het knopje

Van SD-kaart naar prikbord

Kinderen hebben weinig aan digitale foto’s: ze willen de foto vasthouden. Het moment dat we thuis ontdekten dat de foto’s uit Sri Lanka het hadden overleefd, was goud waard.

De dag na onze komende vakantie sturen we hun eigen gekozen selectie aan foto’s naar onze mini-fotoprinter (Canon Selphy). Binnen een minuut rolt de foto eruit. De oudste neemt de zijne mee op de eerste schooldag na de vakantie. De jongste naar de eerste opvangdag. En daarna zwerven ze rond in huis. Mogelijk eindigen ze op het magneetbord op de kamer van de oudste of op het prikbord in de woonkamer.

Wat de vakantie nog moet laten zien

Dit zijn mijn eerste indrukken na een paar testrondes thuis. Na de vakantie volgt een echte review van de Kidycam op reis. Het is aan mij om ervoor te zorgen dat de camera’s het overleven. Hoe robuuster, hoe makkelijker die taak is. Wat zou dit keer hun mooiste herinnering zijn?