Noorwegen boeken Archives - Where to Kim?

Meest bijzondere en meeslepende boeken van 2020

Kim — Wed, 23 Dec 2020 15:00:00 +0000

Wat zijn de beste nieuwe boeken in 2020? En wat dacht je van verrassend goede oudere juweeltjes? Lees verder voor de meest meeslepende boeken van 2020.

Dit zijn mijn hoogtepunten en verrassingen van 2020. Hoewel ik niet alle gepubliceerde boeken heb gelezen – wie wel – waren er veel boeiende boeken onder de boeken die ik wel heb gelezen.

Een jaar vol leesplezier en recensies. Ik heb dit jaar meer dan 100 boeken gelezen en de helft ervan gerecenseerd. Veel van de boeken die ik heb gelezen staan nu op mijn Koreaanse, Japanse, Finse, Maleisische of Hong Kong boekenlijsten.

Hoewel ik boeken uit de hele wereld lees, heb ik nog steeds een aantal blinde vlekken. Dus mijn resolutie voor volgend jaar: lees een boek dat afkomstig is uit of zich afspeelt in Afrika en Zuid-Amerika. Als je een goed boek weet, laat het me weten via een reactie hieronder.

Terug naar 2020. Veel van de boeken die ik heb gelezen zijn in 2020 uitgebracht of komen in 2021 uit. Maar naast mijn meer recente keuzes, las ik ook enkele klassiekers of andere boeken die nog steeds veel aandacht krijgen over de hele wereld. Een deel ervan verdient het, de faam van de rest laat me verbijsterd achter. Dat is wat zo geweldig is aan de enorme hoeveelheid boeken die er in de wereld bestaan: er is een ‘goed’ boek voor iedereen.

Ik zie het als mijn missie om alle goede verhalen die in deze wereld bestaan onder de aandacht te brengen.

Dus hier komen ze: de beste, meest boeiende, unieke en inspirerende verhalen van 2020.

Gevoel

Mijn Wow-boeken van 2020

Winter in Sokcho van Elisa Shua Dusapin (Recensie): een prachtig verhaal met een diepere laag.
What Makes a City? van Park Seongwon (Recensie): een verhalenbundel met intrigerende verhalen, waarin zware thema’s op een lichte manier worden besproken.
Earthlings van Sayaka Murata (Recensie): een mix van humor, rijke fantasie en overleven bovenop alles wat er mis is in de maatschappij. Ik hou van boeken met (duistere) wendingen op het einde.
The Disaster Tourist van Yun Ko-eun (Recensie): een perfecte mix tussen realiteit en verbeelding. Wie houdt er niet van om te lezen over reizen naar unieke plaatsen?
No One Writes Back van Eun-Jin Jang (deze heb ik niet gerecenseerd, bekijk het boek via Bol.com): hoewel het plot misschien niet verrassend is, is de reis ernaartoe prachtig om te lezen.

Zet aan tot nadenken

Dead Money van Srinath Adiga (Bol.com, 2021 publicatiedatum): wat als de economie van je huidige leven en het hiernamaals zouden mengen? Mijn recensie van dit boek verschijnt op 18 januari.
De blote zon van Isaac Asimov (Bol.com): dit boek voelt zo 2020 wat betreft het verschil tussen zien en bekijken, en de personages die alleen op hun landgoederen wonen.
Kim Jiyoung, geboren in 1982 van Cho Nam-joo (Bol.com): pijnlijk en confronterend. Het laatste hoofdstuk vanuit het oogpunt van de dokter is briljant.
There’s No Such Thing as an Easy Job van Kikuko Tsumara (Recensie): een boek dat soms grappig is, soms diepgaand. Een uitstekend boek over passie en zingeving.

Deze heeft een speciaal plekje in mijn hart veroverd

Children of the Cave van Virve Sammalkorpi (Recensie): ik heb geen rationele verklaring voor het feit dat ik dit boek leuk vind. Het boek is absoluut niet spannend, maar raakte me diep.

De drie boeken waar ik meer van verwachtte

Angstige van Fredrik Backman (Bol.com): Fredrik Backman is een van mijn favoriete auteurs en ik heb de meeste van zijn boeken met plezier gelezen. Dit boek werkte gewoon niet voor mij.
Han van Min Jin Lee (Bol.com): ik las dit boek omdat de Nederlandse vertaling dit jaar verscheen. Niets in het boek inspireerde me tot het schrijven van een recensie. Te ondermaats.
The Ten Thousand Doors of January van Alix E. Harrow (Bol.com): waarom kon ik dit boek over het reizen door deuren niet mooi vinden? Gelukkig vinden veel andere mensen het wel een goed boek.

Extra aandacht voor mijn favoriete boeken van vorig jaar (pre-review tijdperk)

The Library at Mount Char van Scott Hawkins (Bol.com): leuk, boeiend en verfrissend fantasieboek.
Beside the sea van Véronique Olmi (Bol.com): pijnlijk echt, gewoon pijnlijk.
Echo van Thomas Olde Heuvelt (Bol.com): horror van mijn favoriete Nederlandse auteur. Ik heb Orakel al besteld (verschijnt 19 januari 2021)!
No Longer Human van Osamu Dazai (Bol.com): mijn favoriete Japanse boek.

Reizen en kunst

De twee boeken die het meest op reisgidsen lijken

The Ghost Moths van Harry Farthing (Recensie): een leuk boek doordrenkt met geschiedenis, cultuur en mysteries. The Ghost Moths speelt zich af in Tibet, Nepal en India.
Winter in Sokcho van Elisa Shua Dusapin (Recensie): een prachtig verhaal met een diepere laag.

Kunstzinnig

Conception van Özgür Uyanık (Recensie): een boek vol zwarte humor dat tot nadenken aanzet. Conception gaat over een kunstenaar die met zijn conceptuele kunst de maatschappij uitdaagt.
Girls Against God van Jenny Hval (Recensie): een boek dat me fascineerde, maar waar ik niet per se van genoot. Toch, na het herlezen van mijn recensie: misschien lees ik het boek ooit nog een keer.

Fascinerend vanwege de unieke uitwerking of het onderwerp

Girls Against God van Jenny Hval (Recensie): een boek dat me fascineerde, maar waar ik niet per se van genoot. Toch, na het herlezen van mijn recensie: misschien lees ik het boek ooit nog een keer.
Land-Water-Sky van Katłıà (Recensie): een mythische verhalencollectie geïnspireerd door de legendes en mythen van de Dene (Canada). Erg verfrissend om te lezen over legendes en mythen waar ik nog nooit van had gehoord.

Mijn horizon verbreden met poëzie

I’ll Fly Away van Rudy Francisco (Recensie): een dichtbundel over taalbarrières en (mis)communicatie. Deze resoneerde niet zo goed met mij als de volgende.
Some Are Always Hungry van Jihyun Yun (Recensie): prachtige gedichten die als verhalen lezen. Je leeft mee met de personages, maar soms leef je nog meer mee met het eten.

Beste cover

Some Are Always Hungry van Jihyun Yun (Recensie): prachtige gedichten die als verhalen lezen. Je leeft mee met de personages, maar soms leef je nog meer mee met het eten.

Anderszins interessant

Meest populaire recensies op WheretoKim in 2020

Almond van Won-pyung Sohn (Recensie): een ontroerend verhaal over twee enorm verschillende jongens die door te praten dichterbij elkaar komen.
Jongen verslindt heelal van Trent Dalton (Recensie): dat boek met de zeer cryptische paragraaf als hint voor het plot. Wanneer je deze paragraaf leest, wil je gewoon weten wat het betekent.
Earthlings van Sayaka Murata (Recensie): een mix van humor, rijke fantasie en overleven bovenop alles wat er mis is in de maatschappij. Ik hou van boeken met (duistere) wendingen op het einde.
De jacht op het verloren schaap van Haruki Murakami (Recensie): het tweede Haruki Murakami boek dat ik ooit heb gelezen. Ik weet het, ik zou de rest ook moeten lezen. Maar ik ben nu tenminste lid van de club der schaaplozen!
Breasts and Eggs van Mieko Kawakami (Recensie): een interessant boek over borsten, eitjes, ongesteldheid en zwanger worden vanuit een Japans perspectief.

Golden oldies

The Underground Village van Kang Kyeong-ae (Recensie): een verhalenbundel die inzicht geeft in het leven van degenen die ons zijn voorgegaan. Plaatsloze verhalen, soms tijdloos, die de harde realiteit van het leven laten zien.
Kokoro van Natsume Sōseki (Bol.com): een Japanse klassieker die stilstaat bij gevoelens en relaties.
Sneeuwland van Yasunari Kawabata (Bol.com): een andere Japanse klassieker die zeer wordt geprezen. Helaas vond ik de emoties en tragiek van dit boek minder indrukwekkend dan veel andere mensen.

Een grote rol voor dieren

Reisverslag van een kat van Hiro Arikawa (Bol.com): dit jaar raakte ik gefascineerd door de enorme hoeveelheid Japanse boeken over katten. Dit is er een van. En nog veel beter: de kat is op reis!
Haas van Arto Paasilinna (Bol.com): dieren zijn geweldige metgezellen die een grote impact kunnen hebben op je leven. Wie had gedacht dat een ontmoeting met een haas zo’n levensveranderende gebeurtenis zou kunnen zijn?

Wat is het meest bijzondere en meeslepende boek dat jij hebt gelezen in 2020? Welke boeken wil je in 2021 lezen?

The post Meest bijzondere en meeslepende boeken van 2020 appeared first on Where to Kim?.

Recensie: Don’t Wake Me van Martin Krüger

Kim — Mon, 14 Dec 2020 15:00:00 +0000

Don’t Wake Me van Martin Krüger is een thriller met een goede setting en een zeer actief onderbewustzijn.

Locatie: een afgelegen eiland in Noorwegen.

Don't Wake Me synopsis

She came to the island to escape what she did. But the island won’t let her forget.

It was a terrible, terrible accident. Jasmin Hansen knows she hit something. It must have been a deer—that’s what her husband keeps telling her. But Jasmin saw a man’s face, and the nightmares won’t stop.

Some time out at their holiday home on the remote island of Minsøy seems the ideal solution for Jasmin and her five-year-old son, Paul. But you can’t hide from your memories, and Jasmin is haunted at every turn. When mysterious messages begin to arrive at her isolated cottage, it becomes clear that she isn’t the only one who knows what happened that night. Somebody wants her to pay. And when Jasmin uncovers the island’s shocking long-held secret, she realises there isn’t a single person she and Paul can trust.

As the island closes in on her and the threats against her escalate, can Jasmin discover who knows the truth of what she did before it’s too late?

Recensie

 3/5

Jasmin Hansen reist naar Minsøy om eindelijk te kunnen begrijpen wat er in de nacht van het ongeluk is gebeurd. Ze is erg nerveus aan het begin van het boek en op de een of andere manier slaagt de auteur van Don’t Wake Me erin om dat gevoel op mij als lezer over te brengen. Ik kan niet precies aangeven waarom – misschien vanwege het gebrek aan rustpunten in het verhaal – maar het is een indrukwekkende prestatie. Je springt van scène naar scène en voelt je gedesoriënteerd omdat je niet weet ‘wanneer’ een scène plaatsvindt.

Jij hebt het gevoel dat je droomt – een nachtmerrie weliswaar – maar voor Jasmin is het haar realiteit. Haar onderbewustzijn weet iets wat haar rationele geest nog niet accepteert. Ze voelt zich onzeker en trekt zichzelf en haar herinneringen voortdurend in twijfel. Het verontrustende gevoel dat ze heeft bij het observeren van haar omgeving straalt van de bladzijden af. Ik ben onder de indruk van het vermogen van Martin Krüger (auteur) en Jozef van der Voort (vertaler) om mij geruime tijd in die toestand te houden.

Daarna pikte ik een aantal zeer duidelijke (te duidelijke en te vroege) hints op; ik zal je niet vertellen waar, zodat je er niet te veel naar op zoek bent tijdens het lezen. Toen ik door had hoe het verhaal zou eindigen, verdween een deel van de magie en werd ik minder gegrepen door het verhaal. Vanaf dat moment las ik meer om het boek uit te krijgen.

Don’t Wake Me is een solide thriller die ik ondanks het plot met plezier heb gelezen. Zoals gezegd is het plot niet verrassend, maar de setting en vertelwijze van (vooral) het eerste deel van het boek zijn sterk.

Vertaald uit het Duits door Jozef van der Voort.

Geïnteresseerd?

Reserveer jouw exemplaar van Don’t Wake Me via Bol.com of Amazon.nl (beschikbaar 17 december 2020).

Veel dank aan Amazon Publishing UK en NetGalley voor een digitale ARC van deze roman in ruil voor een eerlijke recensie.

The post Recensie: Don’t Wake Me van Martin Krüger appeared first on Where to Kim?.

Recensie van Girls Against God van Jenny Hval

Kim — Mon, 03 Aug 2020 14:00:00 +0000

Girls Against God van de Noorse auteur Jenny Hval gaat over de behoefte aan binding. De hoofdpersoon voelt veel haat en heeft een zeer rijke fantasie.

Locatie: het verhaal speelt zich af in Oslo

Girls Against God Synopsis

Girls against God is a novel about magic, writing and art.

The novel starts with the main character’s youth in southern Norway in the 1990s, a part of the country known for its deep religiosity and its white wooden houses. A powerful, primitive feeling starts growing in her: A hatred to God. In this hatred, there is a force which stays with her long after she has left behind the classrooms of her childhood and the dark southern forests.

Later we find ourselves in a future, but still recognizable Oslo: a stinking town full of garbage, where art has become superfluous. Here, a secret network of witches arise, carrying out subversive rituals with complete naturalness. At the same time, the narrator is writing a film script, a magical document which is neither writing nor image.

Girls against God is an uncompromising, reflective, playful and deeply fascinating novel about black metal and white-painted idyll, about underground movements, magic and rebellion. The narrative, the essayistic and the magical is organically woven together into a literary text that both genre-wise and by virtue of its content refuses to be boxed in.

Recensie

 3/5

“Hatred is my imaginary world, my pleasure dome.”

Het meisje in kwestie haat het zuiden van Noorwegen, vooral het zuidelijke accent. Ze heeft een hekel aan God en heeft maar één grote interesse: black metal. Klinkt als een charmant karakter, toch? Een opgewekt persoon waar je graag over leest?

Waarom zou je een boek over iemands haat lezen? Omdat de driehoek steeds groter wordt en het derde punt (gebruik je fantasie) de anderen doet beven. Ik zie je verwarring…

Girls Against God is een boek over binding. De verteller voelt veel haat en heeft een zeer rijke fantasie. Ze ziet magie als dezelfde alchemistische reactie die haat omzet in een nieuwe of vreemde vorm van liefde. Via haar haat voelt ze hoop. Dit geeft je een ander perspectief op wat iemand hoop kan geven. Het meisje is op zoek naar anderen zoals zij – andere mensen die haten – maar concludeert dat er niemand is zoals zij. Haar eenzaamheid doet haar verlangen naar een band.

Jenny Hval schrijft een uniek boek. In Girls Against God combineert ze magie en levendige fantasieën met linguïstiek en technologie. Het verhaal gaat alle kanten op, alsof de auteur, net als de lezer, nieuwsgierig is naar het einde van de hoofdstukken waaraan ze schrijft. Een boek waar ik van zou moeten houden… alle ingrediënten zijn aanwezig.

De gedachten van het meisje zetten aan tot nadenken en prikkelen mijn fantasie. Toch vond ik het boek als geheel niet prettig lezen omdat het verhaal alle kanten op gaat met slechts een summiere rode draad. Behalve misschien het laatste deel van het boek: het ‘Film’-gedeelte zou briljant zijn geweest als een kort verhaal. Maar voordat ik daar kwam wenste ik vaak dat het boek af was en dat ik een in ander boek kon beginnen. Girls Against God is een interessant boek om te lezen, maar het is geen boek dat ik aanraad.

Ik wil nog wat ongerelateerde gedachten met je delen en zal dat doen op dezelfde ongestructureerde manier als het meisje. Als dit je interesse wekt, dan is dit boek misschien toch voor jou.

Een illusie kan aan flarden worden geblazen door onbeduidende explosies van kunst. Nadat je realiteit aan flarden is gescheurd door deze explosie, is er een lange echo. Dit is de stilte die kansen biedt als je in staat bent de schok te overwinnen.
Productie is actief, reproductie is passief.
Een heksenhol is een broedplaats voor ontlasting, bloed en seksuele fantasieën. Het resultaat: een ei.
Misschien heb ik niet genoeg van het boek genoten omdat ik nog zuidelijker woon dan Zuid-Noorwegen.
Heel persoonlijke observatie: ik vind de mijmeringen over de stille h nogal grappig, omdat het herinneringen oproept aan mijn bachelor scriptie over de ‘verborgen’ h in de Middlewelshe aanvoegende wijs.
Heb ik liever een denkbeeldige zoekmachine of een magische computer met internet die op het menselijk lichaam lijkt?

Vertaald uit het Noors door Marjam Idriss.

Geïnteresseerd?

Bekijk Girls Against God via Bol.com of Amazon.nl (beschikbaar 20 oktober 2020).

Veel dank aan Verso Books en NetGalley voor een digitale ARC van deze roman in ruil voor een eerlijke recensie.

The post Recensie van Girls Against God van Jenny Hval appeared first on Where to Kim?.

Recensie van ‘Long Live the Post Horn!’ van Vigdis Hjorth

Kim — Mon, 25 May 2020 14:00:00 +0000

Dat gevoel dat je krijgt wanneer je geeft om een kwestie die alleen in een boek bestaat: Long Live the Post Horn! van de Noorse auteur Vigdis Hjorth.

Locatie: het verhaal speelt zich af in Noorwegen, met onder andere een zeer belangrijke reis naar Alta

Long Live the Post Horn! synopsis

Ellinor, a 35-year-old media consultant, has not been feeling herself; she’s not been feeling much at all lately. Far beyond jaded, she picks through an old diary and fails to recognise the woman in its pages, seemingly as far away from the world around her as she’s ever been. But when her coworker vanishes overnight, an unusual new task is dropped on her desk. Off she goes to meet the Norwegian Postal Workers Union, setting the ball rolling on a strange and transformative six months.

This is an existential scream of a novel about loneliness (and the postal service!), written in Vigdis Hjorth’s trademark spare, rhythmic and cutting style.

Recensie

 3/5

Het gevoel van iets echts, iets dat niet ingebeeld is. Dat is het krachtige gevoel dat alleen het ontvangen van een ansichtkaart je kan geven.

Ellinor lijkt buiten de realiteit te staan. Van de vertegenwoordigers van het postkantoor leert ze hoe ze trots kan zijn op het werk dat ze doet. Het is hun missie om van dode brieven levende brieven te maken, en daarom zijn de mensen die op het postkantoor werken zo belangrijk: omdat de juiste brief op het juiste moment een leven kan veranderen.

Long Live the Post Horn! laat zien hoe je energie en passie kunt krijgen van mensen die gepassioneerd zijn. Het is besmettelijk. De passie van de postbeambten zou Ellinor uiteindelijk kunnen redden. Deze opdracht is precies wat ze nodig heeft om haar hoofd weer hoog te houden. Ze begint na te denken over het doel van haar leven. Over haar bijdrage aan de maatschappij, en meer concreet, over wat ze kan doen voor de postbeambten waar ze mee samenwerkt.

Er is geen grote opbouw naar een climax, maar in plaats daarvan word je getrakteerd op vele pagina’s stille contemplatie, wat je wel weer het gevoel geeft dat je overal dezelfde gedachten (van eenzaamheid) aan het lezen bent. Ellinor maakt vooruitgang met haar gedachten, maar het voelt als een lang boek terwijl het slechts 240 pagina’s telt. Na enkele mooie scènes over haar reis naar Alta (waar ze passie vindt!) en haar vriendje, richt het boek zich op haar werk voor Postkom: de strijd tegen de nieuwe postrichtlijn. Dan wordt het boek ineens binnen een paar pagina’s afgerond. Einde.

Mijn mening over dit boek is neutraal: het was wel aardig. Ik heb genoten van de scènes met haar (gedachten over haar) vriendje Stein en haar reis naar het noorden om een postbode te ontmoeten over de brief die hij nieuw leven ingeblazen heeft. Ik vond het ook leuk om haar gedachten te lezen over haar doel in het leven, en de kleine stappen die ze wist te zetten in de richting van haar ‘verbeterde’ toekomst. Het werkgerelateerde deel (strijd tegen de richtlijn) interesseerde me niet: ik was meer geïnteresseerd in het niet-werkende leven van de hoofdpersoon en kreeg in plaats daarvan pagina’s vol informatie en politiek.

Sommige pagina’s trokken mijn aandacht, maar bij andere werd ik afgeleid. Ik betrapte mezelf erop dat ik aan andere dingen dacht terwijl mijn ogen nog steeds de regels aan het lezen waren. Long Live the Post Horn! is geen slecht boek, het kon gewoon mijn aandacht niet vasthouden.

Vertaald uit het Noors door Charlotte Barslund.

Geïnteresseerd?

Je kunt jouw exemplaar van Long Live the Post Horn! reserveren via Bol.com (beschikbaar op 15 september 2020).

Veel dank aan Verso Books en NetGalley voor een digitale ARC van deze roman in ruil voor een eerlijke recensie.

The post Recensie van ‘Long Live the Post Horn!’ van Vigdis Hjorth appeared first on Where to Kim?.

Recensie van ‘De andere naam: Septologie I-II’ van Jon Fosse

Kim — Mon, 04 May 2020 14:00:00 +0000

De Noorse auteur Jon Fosse tilt het ‘nog één pagina‘ gevoel naar nieuwe hoogte in De andere naam: Septologie I-II.

Locatie: het verhaal speelt zich af in Noorwegen

De andere naam: Septologie I-II synopsis

De hoofdpersoon en verteller, Asle, is een schilder, een weduwnaar, woonachtig in het huis in Dylgja, waar hij samenwoonde met zijn vrouw Ales. Hij woont alleen, zijn enige vrienden zijn buurman Åsleik, een vrijgezel en een traditionele Noorse vissersboer, en Beyer, een galeriehouder die in Bjørgvin woont, een paar uur rijden ten zuiden van Dylgja. In Bjørgvin woont nog een Asle, ook schilder. Hij en de verteller zijn dubbelgangers – twee versies van dezelfde persoon, twee versies van hetzelfde leven. De ontmoeting tussen de twee is een brandpunt van dit fictieve universum.

Het leven van de hoofdpersoon wordt verteld in flashbacks, net als het grootste deel van het leven van zijn naamgenoot. Maar het past allemaal in elkaar, omdat de twee er eigenlijk één zijn. De belangrijkste gebeurtenissen van de roman vinden plaats binnen een paar dagen in december, rond Kerstmis, en omvatten diepgaande vragen over onze menselijke omstandigheden, over ons leven, onze relaties en onze overtuigingen.

Septologie I-VII is het magnum opus van een belangrijk schrijver. Met deel I-II, De andere naam, heeft Jon Fosse een meesterwerk geschreven.

Recensie

 3/5

Wat is het met een veel te lange zin (zo lang als het boek) dat je maar blijft lezen zonder te stoppen? Voor ik het wist zat ik op pagina 40 van Asle’s monoloog over het leven, waarbij steeds weer dezelfde scènes voorbijkwamen met Wachten op Godot-achtige dialogen. Door Asle’s ogen lezen we over het christendom, alcohol en eenzaamheid, terwijl hij mijmert over zijn schilderij met het andreaskruis dat symbool staat voor de twee elkaar kruisende levens van hem en de andere Asle. Zolang ik lees, blijft de verteller denken, waarbij hij herhaaldelijk vermeldt dat hij naar het noorden rijdt terwijl ik hem en de andere Asle beter leer kennen.

Er zijn geen punten in De andere naam: Septologie I-II, alleen komma’s en vraagtekens. Tijdens het lezen verlang ik naar een pauze en kijk ik uit naar de dialogen die voor wat wit op de pagina zorgen. Ik schreef mijn recensie ook bijna in die stijl, maar dat zou misschien onaangenaam zijn om te lezen, hoewel Jon Fosse erin slaagt om vlot te schrijven zonder punten. De gedachten van de verteller zijn makkelijk te volgen, maar op het moment dat je het boek neerlegt heb je het gevoel dat je opnieuw moet beginnen.

Als je de vluchtige gedachten van iemand leest, blijven ze niet bij je. Met elke pagina die ik omsla, verfrist mijn geheugen zich en elke keer dat ik stop met lezen om een drankje te halen, krijgt mijn geheugen een harde reset. Wat me bijblijft is de gedachte dat ik naar het noorden rijd, naar de plek waar de twee lijnen van het andreaskruis elkaar kruisen.

De gedachten van de verteller hebben de mijne geabsorbeerd, denk ik, want hij blijft me zeggen “denk ik”. Ik verlang naar een pauze, maar hij laat me niet los, net zoals je niet gemakkelijk kunt stoppen met denken door het te wensen. De verteller overweegt de andere Asle te helpen, maar blijft in plaats daarvan naar het noorden rijden omdat hij er niet tegen kan om hem te zien lijden. “I should’ve stopped and then taken him with me out into life, yes, so he could live a little, yes, but instead I kept driving north like I wasn’t worried about him, like I was in such a hurry to get away from him, because I couldn’t do it, I couldn’t see Asle lying there”. (Quote uit Engelse vertaling)

Wanneer de verteller versmelt met de andere Asle, doen wij met hem mee. Als zijn gedachten helder zijn, zijn die van ons dat ook en snakken we naar adem, alsof er ergens een pauze is. Jon Fosse’s vaardigheid om ons deel uit te laten maken van het verhaal en ons te laten zijn waar hij wil dat we zijn, is indrukwekkend, maar toch enigszins vermoeiend. Zijn schrijfstijl doet denken aan Vaseline Buddha van Jung Young-moon. Ik zal niet snel weer aan een boek zonder punten beginnen, omdat ik het niet erg prettig vind lezen; eerder vermoeiender dan illustratief. Het verhaal dat in De andere naam: Septologie I-II wordt verteld zou even sterk zijn met normale interpunctie.

Ik vond dit boek niet vermakelijk en raad het niet aan. Als ik niet eerder hetzelfde type boek had gelezen, had ik De andere naam: Septologie I-II misschien meer op prijs gesteld in plaats van constant te denken niet dit weer, doe dit alsjeblieft niet voor 200 pagina’s. Als het maar een verhaal van 40 pagina’s was geweest, had ik het 4 sterren gegeven. Nu geef ik het drie sterren vanwege het concept en het verhaal en twee sterren voor de ervaring.

Vertaald uit het Noors door Marianne Molenaar.

Geïnteresseerd?

Bekijk De andere naam: Septologie I-II op Bol.com.

The post Recensie van ‘De andere naam: Septologie I-II’ van Jon Fosse appeared first on Where to Kim?.