De vrouwelijke personages zijn sterke en onafhankelijke vrouwen die de mannen in hun leven regelmatig adviseren. Toch verlangen al deze vrouwelijke personages op de een of andere manier naar Ilma, die in materieel opzicht niet per se de grootste vangst is. De romantische uitlatingen geven blijk van een brede kijk op het gezinsleven. Voor veel van de personages heeft het hartstochtelijke streven naar degene van wie ze houden voorrang boven het verlangen naar een traditioneel gezinsleven of een stabiel inkomen. Terwijl Ilma heel duidelijk is over wie hij mee samen wil zijn, spelen de vrouwelijke personages op hun beurt met de mannen die van hen houden.

De rol van de vrouwelijke personages (geschreven door een man) is interessant voor een roman uit die tijd. Alle personages in Endless Blue Sky zijn zeer uitgesproken en houden niet altijd rekening met wat gepast is. De toon van het verhaal is erg ingetogen, passend bij Ilma’s persoonlijkheid. Diezelfde toon wordt gebruikt in hoofdstukken over andere mensen: hoe gefrustreerd of gepassioneerd de andere personages ook is, je beleeft het vrij passief. De schrijfstijl, en het feit dat het boek een verzameling hoofdstukken (ooit los gepubliceerd in een blad) is met een abrupt einde, laat de leeftijd van het boek zien. 

Deze romantische drama voelt heel modern aan, ondanks het feit dat de wat afstandelijke manier waarop het verhaal verteld wordt niet gewerkt zou hebben als het vandaag geschreven zou zijn. Dit zorgt voor een interessante paradox. Ik was verbaasd dat zo’n verhaal in die tijd geschreven is, totdat ik in een van de aantekeningen las over het “individualisme” dat in Korea en Japan in de jaren ’30 door publieke intellectuelen werd gepropageerd. Het thema en het verhaal waren een aangename verrassing die een cultuurclash veroorzaakte voor mijn stereotiepe kijk op literatuur uit dat decennium. Dit is wat Endless Blue Sky het lezen waard maakt.