Frankrijk boeken Archives - Where to Kim?

Recensie: The Pachinko Parlor van Elisa Shua Dusapin

Kim — Mon, 13 Feb 2023 15:00:00 +0000

The Pachinko Parlor van Elisa Shua Dusapin laat zien hoe steun voor een ander zich op verschillende manieren kan manifesteren ondanks de schijnbare afstand.

Locatie: Tokyo’s Nippori en wijken zoals Shin-Okubo

The Pachinko Parlor synopsis

The days are beginning to draw in. The sky is dark by seven in the evening. I lie on the floor and gaze out of the window. Women’s calves, men’s shoes, heels trodden down by the weight of bodies borne for too long.

It is summer in Tokyo. Claire finds herself dividing her time between tutoring twelve-year-old Mieko, in an apartment in an abandoned hotel, and lying on the floor at her grandparents: daydreaming, playing Tetris and listening to the sounds from the street above. The heat rises; the days slip by.

The plan is for Claire to visit Korea with her grandparents. They fled the civil war there over fifty years ago, along with thousands of others, and haven’t been back since. When they first arrived in Japan, they opened Shiny, a pachinko parlour. Shiny is still open, drawing people in with its bright, flashing lights and promises of good fortune. And as Mieko and Claire gradually bond, a tender relationship growing, Mieko’s determination to visit the pachinko parlour builds.

The Pachinko Parlour is a nuanced and beguiling exploration of identity and otherness, unspoken histories, and the loneliness you can feel amongst family. Crisp and enigmatic, Shua Dusapin’s writing glows with intelligence.

Recensie

 3/5

De vertelster, Claire, is de kleindochter van Koreaanse Japanse (zainichi) Pachinko eigenaars. Sinds haar komst naar Japan voelt ze zich leeggezogen. Ze bevindt zich tussen twee identiteiten (Koreaans en Zwitsers) en twee talen (Frans en Japans), en voelt de opgehoopte pijn van de generaties voor haar.

Dichtbij maar toch ver weg

Een onverwachte vriendschap groeit tussen Claire en Mieko, een jong Japans meisje dat ze helpt met haar Frans. Ze zijn afwisselend hecht, afstandelijk en ongemakkelijk met elkaar, en ik voel zelf een afstand vanwege de aard en de onderwerpen van hun gesprekken.

Er is een culturele barrière tussen alle personages en zelfs tussen de vertelster en haar ouders, die in het boek alleen genoemd worden. Niemand is zoals zij. Maar geldt dat niet voor iedereen?

Aan het eind van het boek vraag je je af wie wie heeft geholpen.

Vervreemdend

Ik verwachtte hetzelfde prachtige proza te lezen als in Winter in Sokcho, maar dat heb ik niet gevonden. Wel vraag ik me af hoe lezers zonder dergelijke verwachtingen De Pachinko Parlor ervaren. Over dit boek heb ik minder geschreven dan ik meestal doe in een recensie. Dat komt omdat het me nogal wat pagina’s kostte om in het boek te komen. De eerste helft waarin de situatie geschetst wordt voelde nogal vlak aan. Het verhaal is erg lineair zonder onverwachte wendingen. In de tweede helft van het boek overbruggen de personages en hun gevoelens echter de afstand tot de lezer.

Ik vond de tweede helft beter, vooral het laatste derde dat me de liefde, het verdriet, de steun en de afstandelijke nabijheid van de personages liet voelen. Tegen het einde dacht ik na over de sociale erfenis die je dromen doet vervagen als je niet oppast. Het einde van het boek heeft zeker dezelfde boeiende kwaliteiten als Winter in Sokcho, maar de pagina’s daarvoor houden je teveel op afstand.

Geïnteresseerd?

Koop jouw exemplaar van The Pachinko Parlor via Bol.com of Amazon.

Boekgegevens

Titel: The Pachinko Parlor
Auteur: Elisa Shua Dusapin
Vertaler (uit het Frans): Aneesa Abbas Higgins
Taal: Engels
Uitgever: Open Letter
Pagina’s: 124
ISBN (13): 9781948830614
Publicatiedatum: 27 september 2022

Over de auteur en vertaler

Elisa Shua Dusapin (1992) is geboren in Frankrijk en opgegroeid in Parijs, Seoul en Zwitserland. Haar debuutroman Winter in Sokcho werd bekroond met de Prix Robert Walser, de Prix Régine Desforges en de National Book Award for Translation van 2021.

Aneesa Abbas Higgins heeft boeken vertaald van Vénus Khoury-Ghata, Tahar Ben Jelloun, Ali Zamir en Nina Bouraoui. Seven Stones van Vénus Khoury-Ghata won de Scott Moncrieff Prize, en zowel A Girl Called Eel van Ali Zamir als What Became of the White Savage van François Garde wonnen PEN Translates prijzen. Haar vertaling van Winter in Sokcho van Elisa Shua Dusapin won de National Book Award for Translation van 2021.

The post Recensie: The Pachinko Parlor van Elisa Shua Dusapin appeared first on Where to Kim?.

Meest bijzondere en meeslepende boeken van 2020

Kim — Wed, 23 Dec 2020 15:00:00 +0000

Wat zijn de beste nieuwe boeken in 2020? En wat dacht je van verrassend goede oudere juweeltjes? Lees verder voor de meest meeslepende boeken van 2020.

Dit zijn mijn hoogtepunten en verrassingen van 2020. Hoewel ik niet alle gepubliceerde boeken heb gelezen – wie wel – waren er veel boeiende boeken onder de boeken die ik wel heb gelezen.

Een jaar vol leesplezier en recensies. Ik heb dit jaar meer dan 100 boeken gelezen en de helft ervan gerecenseerd. Veel van de boeken die ik heb gelezen staan nu op mijn Koreaanse, Japanse, Finse, Maleisische of Hong Kong boekenlijsten.

Hoewel ik boeken uit de hele wereld lees, heb ik nog steeds een aantal blinde vlekken. Dus mijn resolutie voor volgend jaar: lees een boek dat afkomstig is uit of zich afspeelt in Afrika en Zuid-Amerika. Als je een goed boek weet, laat het me weten via een reactie hieronder.

Terug naar 2020. Veel van de boeken die ik heb gelezen zijn in 2020 uitgebracht of komen in 2021 uit. Maar naast mijn meer recente keuzes, las ik ook enkele klassiekers of andere boeken die nog steeds veel aandacht krijgen over de hele wereld. Een deel ervan verdient het, de faam van de rest laat me verbijsterd achter. Dat is wat zo geweldig is aan de enorme hoeveelheid boeken die er in de wereld bestaan: er is een ‘goed’ boek voor iedereen.

Ik zie het als mijn missie om alle goede verhalen die in deze wereld bestaan onder de aandacht te brengen.

Dus hier komen ze: de beste, meest boeiende, unieke en inspirerende verhalen van 2020.

Gevoel

Mijn Wow-boeken van 2020

Winter in Sokcho van Elisa Shua Dusapin (Recensie): een prachtig verhaal met een diepere laag.
What Makes a City? van Park Seongwon (Recensie): een verhalenbundel met intrigerende verhalen, waarin zware thema’s op een lichte manier worden besproken.
Earthlings van Sayaka Murata (Recensie): een mix van humor, rijke fantasie en overleven bovenop alles wat er mis is in de maatschappij. Ik hou van boeken met (duistere) wendingen op het einde.
The Disaster Tourist van Yun Ko-eun (Recensie): een perfecte mix tussen realiteit en verbeelding. Wie houdt er niet van om te lezen over reizen naar unieke plaatsen?
No One Writes Back van Eun-Jin Jang (deze heb ik niet gerecenseerd, bekijk het boek via Bol.com): hoewel het plot misschien niet verrassend is, is de reis ernaartoe prachtig om te lezen.

Zet aan tot nadenken

Dead Money van Srinath Adiga (Bol.com, 2021 publicatiedatum): wat als de economie van je huidige leven en het hiernamaals zouden mengen? Mijn recensie van dit boek verschijnt op 18 januari.
De blote zon van Isaac Asimov (Bol.com): dit boek voelt zo 2020 wat betreft het verschil tussen zien en bekijken, en de personages die alleen op hun landgoederen wonen.
Kim Jiyoung, geboren in 1982 van Cho Nam-joo (Bol.com): pijnlijk en confronterend. Het laatste hoofdstuk vanuit het oogpunt van de dokter is briljant.
There’s No Such Thing as an Easy Job van Kikuko Tsumara (Recensie): een boek dat soms grappig is, soms diepgaand. Een uitstekend boek over passie en zingeving.

Deze heeft een speciaal plekje in mijn hart veroverd

Children of the Cave van Virve Sammalkorpi (Recensie): ik heb geen rationele verklaring voor het feit dat ik dit boek leuk vind. Het boek is absoluut niet spannend, maar raakte me diep.

De drie boeken waar ik meer van verwachtte

Angstige van Fredrik Backman (Bol.com): Fredrik Backman is een van mijn favoriete auteurs en ik heb de meeste van zijn boeken met plezier gelezen. Dit boek werkte gewoon niet voor mij.
Han van Min Jin Lee (Bol.com): ik las dit boek omdat de Nederlandse vertaling dit jaar verscheen. Niets in het boek inspireerde me tot het schrijven van een recensie. Te ondermaats.
The Ten Thousand Doors of January van Alix E. Harrow (Bol.com): waarom kon ik dit boek over het reizen door deuren niet mooi vinden? Gelukkig vinden veel andere mensen het wel een goed boek.

Extra aandacht voor mijn favoriete boeken van vorig jaar (pre-review tijdperk)

The Library at Mount Char van Scott Hawkins (Bol.com): leuk, boeiend en verfrissend fantasieboek.
Beside the sea van Véronique Olmi (Bol.com): pijnlijk echt, gewoon pijnlijk.
Echo van Thomas Olde Heuvelt (Bol.com): horror van mijn favoriete Nederlandse auteur. Ik heb Orakel al besteld (verschijnt 19 januari 2021)!
No Longer Human van Osamu Dazai (Bol.com): mijn favoriete Japanse boek.

Reizen en kunst

De twee boeken die het meest op reisgidsen lijken

The Ghost Moths van Harry Farthing (Recensie): een leuk boek doordrenkt met geschiedenis, cultuur en mysteries. The Ghost Moths speelt zich af in Tibet, Nepal en India.
Winter in Sokcho van Elisa Shua Dusapin (Recensie): een prachtig verhaal met een diepere laag.

Kunstzinnig

Conception van Özgür Uyanık (Recensie): een boek vol zwarte humor dat tot nadenken aanzet. Conception gaat over een kunstenaar die met zijn conceptuele kunst de maatschappij uitdaagt.
Girls Against God van Jenny Hval (Recensie): een boek dat me fascineerde, maar waar ik niet per se van genoot. Toch, na het herlezen van mijn recensie: misschien lees ik het boek ooit nog een keer.

Fascinerend vanwege de unieke uitwerking of het onderwerp

Girls Against God van Jenny Hval (Recensie): een boek dat me fascineerde, maar waar ik niet per se van genoot. Toch, na het herlezen van mijn recensie: misschien lees ik het boek ooit nog een keer.
Land-Water-Sky van Katłıà (Recensie): een mythische verhalencollectie geïnspireerd door de legendes en mythen van de Dene (Canada). Erg verfrissend om te lezen over legendes en mythen waar ik nog nooit van had gehoord.

Mijn horizon verbreden met poëzie

I’ll Fly Away van Rudy Francisco (Recensie): een dichtbundel over taalbarrières en (mis)communicatie. Deze resoneerde niet zo goed met mij als de volgende.
Some Are Always Hungry van Jihyun Yun (Recensie): prachtige gedichten die als verhalen lezen. Je leeft mee met de personages, maar soms leef je nog meer mee met het eten.

Beste cover

Some Are Always Hungry van Jihyun Yun (Recensie): prachtige gedichten die als verhalen lezen. Je leeft mee met de personages, maar soms leef je nog meer mee met het eten.

Anderszins interessant

Meest populaire recensies op WheretoKim in 2020

Almond van Won-pyung Sohn (Recensie): een ontroerend verhaal over twee enorm verschillende jongens die door te praten dichterbij elkaar komen.
Jongen verslindt heelal van Trent Dalton (Recensie): dat boek met de zeer cryptische paragraaf als hint voor het plot. Wanneer je deze paragraaf leest, wil je gewoon weten wat het betekent.
Earthlings van Sayaka Murata (Recensie): een mix van humor, rijke fantasie en overleven bovenop alles wat er mis is in de maatschappij. Ik hou van boeken met (duistere) wendingen op het einde.
De jacht op het verloren schaap van Haruki Murakami (Recensie): het tweede Haruki Murakami boek dat ik ooit heb gelezen. Ik weet het, ik zou de rest ook moeten lezen. Maar ik ben nu tenminste lid van de club der schaaplozen!
Breasts and Eggs van Mieko Kawakami (Recensie): een interessant boek over borsten, eitjes, ongesteldheid en zwanger worden vanuit een Japans perspectief.

Golden oldies

The Underground Village van Kang Kyeong-ae (Recensie): een verhalenbundel die inzicht geeft in het leven van degenen die ons zijn voorgegaan. Plaatsloze verhalen, soms tijdloos, die de harde realiteit van het leven laten zien.
Kokoro van Natsume Sōseki (Bol.com): een Japanse klassieker die stilstaat bij gevoelens en relaties.
Sneeuwland van Yasunari Kawabata (Bol.com): een andere Japanse klassieker die zeer wordt geprezen. Helaas vond ik de emoties en tragiek van dit boek minder indrukwekkend dan veel andere mensen.

Een grote rol voor dieren

Reisverslag van een kat van Hiro Arikawa (Bol.com): dit jaar raakte ik gefascineerd door de enorme hoeveelheid Japanse boeken over katten. Dit is er een van. En nog veel beter: de kat is op reis!
Haas van Arto Paasilinna (Bol.com): dieren zijn geweldige metgezellen die een grote impact kunnen hebben op je leven. Wie had gedacht dat een ontmoeting met een haas zo’n levensveranderende gebeurtenis zou kunnen zijn?

Wat is het meest bijzondere en meeslepende boek dat jij hebt gelezen in 2020? Welke boeken wil je in 2021 lezen?

The post Meest bijzondere en meeslepende boeken van 2020 appeared first on Where to Kim?.

Recensie van Onzichtbare inkt van Patrick Modiano

Kim — Mon, 12 Oct 2020 14:00:00 +0000

Onzichtbare inkt van Patrick Modiano bespreekt de impact die iemands (niet-)bestaan kan hebben op een ander en de sporen die dat achterlaat in zijn of haar leven.

Locatie: Onzichtbare inkt speelt zich af in Parijs en Rome.

Mijn recensie is van de Engelse vertaling: Invisible Ink.

Onzichtbare inkt synopsis

Parijs in de jaren zestig. Jean Eyben, net twintig, werkt op proef bij een detectivebureau en krijgt de opdracht een jonge vrouw op te sporen. Haar dossier bevat voornamelijk witte plekken: er is maar weinig over haar bekend, en het is zelfs niet zeker of de naam die hij heeft doorgekregen, Noëlle Lefebvre, haar werkelijke naam is. Het verbaast dan ook niemand dat het hem niet lukt haar te vinden.

Veel later, als hij al jaren schrijver is, herinnert de man zich zijn speurtocht van weleer en gaat hij opnieuw op zoek naar de vrouw, een queeste die hem via de parken, cafés en bioscopen van Parijs naar Rome voert. De kleur die in zijn herinnering terugkeert: blauw. Het vervagende blauw van de hemel op een zomerse dag met hoge sluierbewolking. Het verblekende blauw van de dossiermap waarin haar gegevens werden bewaard. Wie is zij, de vrouw die hij zoekt?

Recensie

 3/5

Jean Eyben onderzoekt de verdwijning van Noëlle Lefebvre. Terwijl hij haar bewegingen schaduwt, zoekt hij iemand die haar bestaan kan bevestigen. Hij begint het gevoel te krijgen dat hij haar kent: hoe meer je iets herhaalt, hoe echter het voelt. Alsof je leugen niet helemaal onwaar is en je verklaring deel uit gaat maken van je verleden. Bijna alsof je iemand kunt ontbieden door over die persoon te praten.

Onzichtbare inkt gaat in de eerste plaats over de sporen die een mens achterlaat in de wereld en de impact die zijn (niet-)bestaan kan hebben op het leven van een ander. Het verhaal is niet chronologisch; het boek leest als de mijmeringen van een oude kroniekschrijver die terugkijkt op zijn leven. Hij verbindt losse draden in de hoop zijn herinneringen aan het verleden compleet te maken en daarmee zijn leven(swerk) te voltooien, wat uiteindelijk leidt tot een beter begrip van zichzelf.

Hij maakt goed gebruik van passieve kennis, in de overtuiging dat elke herinnering op het juiste moment naar boven komt drijven. Een dorst naar kennis zal je later in je leven ten goede komen, zelfs als je iets leert zonder op dat moment een bepaald doel voor ogen te hebben. Hetzelfde geldt wanneer je delen van het verleden, die je liever zou vergeten, uitwist. “It comforted me to think that even if you sometimes have memory gaps, all the details of your life are written somewhere in invisible ink.”

De verteller, Jean Eyben, is zelfverzekerd en volhardend. Je leert hem kennen, maar hij zal altijd een verre kennis blijven. Patrick Modiano’s schrijfstijl is aangenaam en het verhaal leest snel. Voor wie geïnteresseerd is in Onzichtbare inkt: hou er rekening mee dat dit een rustig voortkabbelend verhaal is zonder enige opwinding of spanning. Het gaat slechts om jou en Jean Eyben die beide in stilte nadenken over het bestaan, de waarheid en het vinden van antwoorden. Onzichtbare inkt is niet zozeer een boek dat ik zou aanraden, maar het heeft een aantal interessante secties die je aan het denken zetten.

Vragen voor reflectie

De hoofdpersoon citerend:

“How can we ever disentangle the true from the false, given all the conflicting traces a person leaves behind?”
“And do we know any more about ourselves, judging by my own lies and omissions, or my involuntary lapses?”
“I wonder – must I really find an answer? […]Wouldn’t it be better to leave empty lots around you, into which you can escape?”
Hoe voelt het voor jou als ik je dorst naar kennis herdefinieer als het gevoel dat je achterloopt: dat het eindresultaat al bekend is, maar dat je nog wat in te halen hebt?
Waarvoor leef je als je alle antwoorden hebt?

Vertaald uit het Frans door Maarten Elzinga.

Geïnteresseerd?

Bekijk Onzichtbare inkt via Bol.com.

The post Recensie van Onzichtbare inkt van Patrick Modiano appeared first on Where to Kim?.

Recensie van ‘Trocadéro’ van John-Alexander Janssen

Kim — Fri, 05 Jun 2020 14:00:00 +0000

Trocadéro van John-Alexander Janssen beschrijft de wanhoop van een jongeman die zich steeds meer beseft dat hij ondergaat en niet leidt.

Trocadéro synopsis

Na de belangrijkste sollicitatie van zijn leven neemt Julian Perceval de trein naar Parijs, om een oude belofte in te lossen. Hij is niet op zoek naar vriendschap, maar ontwikkelt toch intensieve banden met zijn buurmeisje en met twee Nederlandse studenten. Het contact met een van hen, tegen de achtergrond van een explosief en woelig Parijs’ decor, neemt echter gaandeweg verontrustende vormen aan. Zodanig zelfs dat alles wat hem lief is op het spel komt te staan en een verlies onvermijdelijk lijkt. Maar, wat betekent redding eigenlijk, als je schade lijdt aan je ziel?

Trocadéro gaat niet alleen onder je huid zitten, dit boek daagt uit tot reflectie.

Recensie

 3/5

Trocadéro heeft een prachtige cover! Ook nu het boek gelezen naast mij ligt, blijft de cover mijn aandacht trekken.

De achterflap belooft meer dan ik in het boek terugzie. Ik neem de afgang van hoofdpersoon Julian waar, maar ik voel het niet; voor mijn gevoel is hij vanaf het begin al over the edge en is het verdere verloop van het verhaal voorspelbaar. Na de onheilspellende zin die de ontmoeting met Danto en Bram aankondigt, kijk ik vol spanning uit naar de verontrustende gevolgen van deze ontmoeting, maar dat valt uiteindelijk allemaal wel mee. In ieder geval wat de katalysatoren betreft, in Julians hoofd gebeurt van alles.

Het contact dat Julian met de studenten Danto en Bram heeft is later in het boek niet verontrustender dan in het begin van het boek. Julian leren we goed kennen: zijn wanhoop is subtiel tussen de regels door te lezen. De inzichten die hij in zijn dromen opdoet zijn minder subtiel; van mij hadden deze realisaties wat meer verweven mogen worden met zijn dagelijkse bezigheden. De andere karakters bungelen erbij als support cast. Ik denk dat het boek minstens even sterk was geweest als we alleen in Julians hoofd hadden geleefd, zonder zijn dialogen met de anderen. Van Élodie en Danto lezen we betogen over hun visie op de wereld. Bram ben ik al bijna vergeten en de e-mails van Julians moeder voegen weinig toe.

De veelvuldige ontmoetingen met de twee Nederlandse studenten Bram en Danto nemen een groot deel van het boek in beslag en de scènes en gesprekken lijken op elkaar. Net als Julian heb ik geen interesse in de gesprekken over het feest; een feest waar ik het volgende van verwachtte en niet kreeg: ‘We hebben iets meer leven nodig. Iets minder dit.’ Hij bracht zijn wijsvinger naar zijn slaap. ‘De Romeinen bouwden voor de eeuwigheid. Wij bouwen voor het moment. Maar wel een moment dat we nooit vergeten.’

Parijs en de politieke en maatschappelijke situatie worden heel goed beschreven. De scènes met rellen zijn spannend, daar slaagt John-Alexander Janssen er heel goed in om een spanningsboog op en af te bouwen. De actie vliegt je om de oren en mijn interesse is gewekt. Wat betreft setting ben ik onder de indruk: volledig geloofwaardig en maatschappelijk relevant.

Helaas legt de beschreven wereld de lat hoog en vraagt om een dieper (krachtiger) verhaal dan Trocadéro mij geeft. Voor mij zat de mooiste scène vrij vroeg in het boek: een bijna ontmoeting met een vrouw die hem een auto in wil lokken. Vanaf die scène hoopte ik op meer dan de ontmoetingen tussen Julian, Danto, Bram en Élodie konden bieden. Het hele boek lang dacht ik overigens dat de vrouw die hem de auto in wilde lokken ergens in het boek zou terugkomen. Als die vrouw nu een belangrijke bijrol had gespeeld in een Parijs waarin van alles gebeurt…

Trocadéro doet heel veel dingen goed, maar maakt mijn verwachtingen helaas niet waar.

Geïnteresseerd?

Bekijk Trocadéro op Bol.com (gratis voor Kobo Plus abonnees!).

The post Recensie van ‘Trocadéro’ van John-Alexander Janssen appeared first on Where to Kim?.

Recensie van ‘Winter in Sokcho’ van Elisa Shua Dusapin

Kim — Mon, 01 Jun 2020 14:00:00 +0000

Winter in Sokcho van de Franse schrijfster Elisa Shua Dusapin is een sprookjesachtig verhaal dat zich afspeelt in Zuid-Korea. Een boek en reisgids ineen!

Goed nieuws! Juni 2022 is de Nederlandse vertaling van Winter in Sokcho verschenen.

Locatie: het verhaal speelt zich af in Sokcho, Zuid-Korea

Winter in Sokcho synopsis

It’s winter in Sokcho, a tourist town on the border between South and North Korea. The cold slows everything down. Bodies are red and raw, the fish turn venomous, beyond the beach guns point out from the North’s watchtowers. A young French Korean woman works as a receptionist in a tired guesthouse. One evening, an unexpected guest arrives: a French cartoonist determined to find inspiration in this desolate landscape.

The two form an uneasy relationship. When she agrees to accompany him on trips to discover an ‘authentic’ Korea, they visit snowy mountaintops and dramatic waterfalls, and cross into North Korea. But he takes no interest in the Sokcho she knows – the gaudy neon lights, the scars of war, the fish market where her mother works. As she’s pulled into his vision and taken in by his drawings, she strikes upon a way to finally be seen.

Recensie

 5/5

Winter in Sokcho van de Franse auteur Elisa Shua Dusapin is een prachtige reisgids in de vorm van een roman. Als je van plan bent Sokcho in Zuid-Korea te bezoeken, dan kan ik je dit boek van harte aanbevelen. Het is een mooi verhaal en het geeft je het gevoel dat je zelf Sokcho aan het verkennen bent.

Je leest over de belangrijkste bezienswaardigheden van Sokcho zoals Seoraksan National Park, Goseong Demilitarized Zone en Naksan Temple, en leert over Koreaans eten en tradities, de verwachtingen van familie en hoe het voelt om te leven in een afgelegen kuststadje, ingesloten door bergen en zee.

De schrijfstijl is aangenaam. De scènes zijn intrigerend, vooral die waarin de bezoeker uit Frankrijk aan zijn tekeningen werkt. Ik zou ze het liefste allemaal citeren, maar het is leuker om ze zelf kunt ervaren. Alleen deze: “I pictured Kerrand, his fingers scurrying like spiders’ legs, his eyes travelling up, scrutinising the model, looking down at the paper again, looking back up to make sure his pen conveyed the truth of his vision, to keep her from vanishing while he traced the lines.”

De Franse kunstenaar is op zoek naar perfectie, terwijl onze verteller helemaal niet op zoek is naar iets specifieks. Het contrast zorgt voor interessante gesprekken waarin ze hem probeert te begrijpen. Een terugkerend onderwerp is de afwezigheid van vrouwen in de tekeningen, ondanks de vele schetsen die ze hem ziet maken. Hij wil er zeker van zijn dat ze perfect is voordat hij haar vastlegt met inkt, en ze vraagt zich af wat voor vrouw het recht heeft om naast zijn personage op papier te verschijnen.

Hij voegt inkt toe aan papier, zij en haar moeder verwijderen inktzakken van vissen. Als zij een inktzak doorboort en de octopusschotel grijs wordt, lijkt het op hoe hij zijn schets van een vrouw zwart maakt. Hij is bang om de tekening af te maken, omdat hij dan de controle verliest. Dus zoekt hij naar iets dat nooit eindigt en allesomvattend is. Is dat waar veel mensen voor zichzelf naar verlangen of wensen we alleen anderen eeuwigheid toe, om ze altijd bij ons te houden? Een man of vrouw voor altijd. Een eeuwig boek of een tijdloze blog?

Winter in Sokcho is een prachtig verhaal met een diepere laag. Het tempo is goed en de schrijfstijl (en/of zeer goede vertaling!) is precies goed. Dit boek hield mijn aandacht van begin tot eind vast en terwijl ik dit schrijf denk ik nog steeds na over de vrouw in inkt. Het boek geeft dit sprookjesachtige gevoel alsof het verhaal doorgaat nadat we het boek hebben gesloten. Ook al staan er geen woorden meer op papier, de personages leven verder zonder ons, in hun eigen geïsoleerde deel van de wereld dat Sokcho heet. Aanbevolen!

Vertaald uit het Frans door Aneesa Higgins.

Geïnteresseerd?

Bekijk de Engelse vertaling van Winter in Sokcho via Bol.com. Of koop de Nederlandse vertaling van Winter in Sokcho via Bol.com of Amazon.

The post Recensie van ‘Winter in Sokcho’ van Elisa Shua Dusapin appeared first on Where to Kim?.

Recensie van ‘The Mystery of Henri Pick’ van David Foenkinos

Kim — Mon, 18 May 2020 14:00:00 +0000

In The Mystery of Henri Pick steekt David Foenkinos de draak met populaire boeken: zijn ze populair omdat ze goed zijn of vanwege het verhaal erachter?

Locatie: het verhaal speelt zich af in Crozon in Bretagne, Frankrijk

The Mystery of Henri Pick synopsis

Als een bibliothecaris in Bretagne besluit om een collectie te beginnen van alle boeken die door uitgevers zijn afgewezen, ontvangt hij ongelooflijk veel manuscripten. In de enorme stapel stuit een jonge redactrice op een meesterwerk, geschreven door een zekere Henri Pick. Ze gaat op zoek naar de schrijver en ontdekt dat hij twee jaar eerder is overleden. Volgens zijn weduwe las Pick, pizzabakker van beroep, nooit een boek en schreef hij niets anders dan boodschappenlijstjes. Heeft hij soms een geheim leven geleid?

Na verschijning blijkt het boek van Henri Pick een daverend succes, het overrompelt de literaire wereld. Maar ook daarbuiten brengt zijn roman heel wat teweeg. Redactrice Delphine Despero start haar carrière met een bestseller en vindt de man van haar dromen. Picks dochter komt midden in de mediastorm haar echtscheiding te boven. En ook het leven van Jean-Michel Rouche, een uitgerangeerde journalist, zal drastisch veranderen. Hij bijt zich vast in Picks achtergrond en betwijfelt of het boek wel door hem geschreven is. Zou het soms een vooropgezet plan zijn van de uitgeverij? Het geheime leven van Henri Pick is een wervelende literaire zoektocht, vol vaart en humor geschreven, die bewijst dat een roman ook het leven van zijn lezers op zijn kop kan zetten.

Recensie

 4/5

“According to him, it was not a question of liking or not liking to read, but of finding the book that was meant for you.”

Wat als dat ene boek dat je zou moeten lezen – een boek dat voor jou bestemd is en waar je niet zonder zou moeten leven – door een uitgever wordt afgewezen? Gelukkig kan je in de wereld van The Mystery of Henri Pick naar de bibliotheek van afgewezen boeken in Crozon, Bretagne gaan. Gourvec, de eigenaar, onderzoekt het fysieke uiterlijk van een lezer om te bepalen welke auteur die lezer nodig heeft om een boek te vinden dat tot hem of haar spreekt.

Humor is verweven in de onderwerpen waarover de personages praten en de gedachten die ze uitdrukken. Maar ook al komen de gedachten vaak grappig over, er zit een kern van waarheid in de meeste dingen die gebeuren. Soms onthult de situatie een bittere waarheid, soms iets moois. In zekere zin gaat dit boek over het omgaan met mislukkingen – om deze hopelijk om te zetten in succes – en over weer opkrabbelen na tegenslagen.

“An author can write the most farfetched or implausible story ever, but there will still be readers who will say: ‘I don’t believe it: you wrote the story of my life!'” Veel zinnen in dit boek hebben me aan het denken gezet, zo ook deze zin. Wordt vorm in deze tijd belangrijker dan inhoud? Is het verhaal eromheen belangrijker dan het verhaal binnenin? In The Mystery of Henri Pick steekt David Foenkinos de draak met populaire boeken: zijn ze populair omdat ze zo goed zijn of vanwege het verhaal erachter? En als dat laatste het geval is, maakt dat iets uit? Een interessant persoon of verhaal verkoopt minstens net zo goed als een goed boek. Als je boek per ongeluk een succes wordt, mag je dan niet gewoon vieren dat je het geluk naar je hand hebt gezet?

The Mystery of Henri Pick is geen boek dat ik in een adem uit heb gelezen. Nieuwe personages worden zo vaak geïntroduceerd, dat ik met geen enkel karakter een band voelde. Wanneer het boek overschakelt naar het gezichtspunt van een nieuw personage, heb ik moeite het boek niet neer te leggen. Dit kan positief zijn als je maar een paar pagina’s per dag wilt lezen, maar negatief als je een boek in één of twee zittingen wilt lezen. Hierdoor ontbrak het voor mij aan immersie en voelde ik me slechts een toeschouwer.

Wat me tot een laatste gedachte brengt: wat als het boek dat voor mij bedoeld is nooit zal bestaan? Misschien wordt het nooit geschreven, afgemaakt, gepubliceerd, of is het al ergens uit mijn zicht gepubliceerd? In het laatste geval zou het boek perfect passen in de bibliotheek van onzichtbare boeken… The Mystery of Henri Pick blijft dit lot bespaard, want ik heb het gevonden en erken het bestaan ervan.

Vertaald uit het Frans door Sam Taylor.

Veel dank aan Pushkin Press en NetGalley voor een digitale ARC van deze roman in ruil voor een eerlijke recensie.

Geïnteresseerd?

Bekijk The Mystery of Henri Pick op Bol.com. De Nederlandse vertaling (Het geheime leven van Henri Pick) is gratis te lezen voor Kobo Plus abonnees.

The post Recensie van ‘The Mystery of Henri Pick’ van David Foenkinos appeared first on Where to Kim?.