“I’m driving a dead man’s snowmobile along a snow-covered road in a remote eastern-Finnish village.” Dat zou een briljante eerste zin voor een boek zijn geweest. Hoewel het begin dat Antti Tuomainen koos ook niet slecht is. Helemaal niet slecht. Wat is er beter dan een over-de-top thriller met een enkele ex-militaire priester die het opneemt tegen de Russische maffia en alledaagse Finse dorpelingen? Klinkt vergezocht, maar op de een of andere manier geloof ik het helemaal. De schrijfstijl is zodanig dat je het verhaal accepteert voor wat het is en de humor en de slimme opmerkingen helpen daarbij. Joel is een erg coole priester. Geen genade voor degenen die met hem rotzooien.

Joel is de enige persoon die echt tot leven komt in dit boek. De andere personages in het boek zijn niet uitgewerkt, wat alleen maar bijdraagt aan het sentiment van ‘Joel tegen de onbekende vijand’ (of nog dramatischer: ‘Joel tegen de wereld’). Hij luistert de hele dag naar andermans problemen als priester en twijfelt aan god na wat hij in de oorlog heeft gezien. Maar gelukkig voor hem is zijn kijk op het leven zodanig dat hij accepteert dat mensen in verschillende dingen geloven en dat geloven in wat je graag doet en waar je van houdt ook geloven is.

Hij ziet het luisteren als een voorrecht, maar de reden daarvoor is een beetje triest hoewel niet zonder hoop. “For the duration of our conversations I don’t have time to think about my own problems. But after each session I realise I’ve learned more about myself, and I feel more grateful, either for my life in general or for something specific.” Het is indrukwekkend hoe hij de moed verzamelt om met zijn vrouw over de zwangerschap te praten, ook al eindigt het gesprek in een anti-climax. Maar we krijgen een tweede poging. Joel en zijn vrouw zijn goed op elkaar ingespeeld in de manier waarop ze met elkaar praten.

Ik benijd Joel niet: hij woont in een dorp waar ik het niet lang zou uithouden en hij heeft te maken met een vrouw waar hij heel veel van houdt maar die nu zwanger is van een andere man. Bovendien moet hij de meteoriet beschermen, want daar kunnen ze geen beveiligingsteam voor missen. Het is maar een miljoen euro waard… wie kan het wat schelen, ik accepteer het.