Hoe is het leven voor de knaagdieren, vogels, schaduwen en bomen die hun wereld delen met de mens? Dat moet de vraag zijn geweest die Can Xue zich stelde toen ze de verhalen in deze bundel schreef. De verhalen tonen het goede en het lelijke aan de wereld waarin wij leven vanuit een ander perspectief. Wat alle verhalen in I Live in the Slums gemeen hebben is een rijke fantasie. Je leest over moerassen uit het verleden, mensen die in gaten springen en verdwijnen (in het tijdsbestek van twee hele zinnen), en gebouwen zonder deuren.

Mijn favoriete verhalen zijn Swamp, I am a willow tree en Our human neighbors. Swamp is een fascinerend verhaal dat ik niet eens zal proberen na te vertellen. Ik ben er vrij zeker van dat ik slechts een deel ervan heb begrepen, maar zoals ik al zei, het was fascinerend. I am a willow tree gaat over de strijd van een boom tegen zijn levenslange kwelgeest, de tuinman. De wilgenboom en zijn gedachten over de intenties van de tuinman voelden meer ‘echt’ en menselijk aan dan veel menselijke karakters in andere boeken. Een indrukwekkende prestatie.

Our human neighbors is een verfrissend kort verhaal dat licht aanvoelt maar je uit het niets raakt met verwijzingen naar de dood. Bijvoorbeeld: “Could it be that people who were near magpies were all fond of killing? My father said that this woman ‘clearly understood the profound mysteries of the natural world.’ In Father’s eyes, she was almost an irresistible spirit. And so Father sacrificed himself early.” Toch was dit verhaal, in vergelijking met het zwaardere verhaal ervoor (Story of the Slums), helder en verfrissend.

Dit brengt me ook bij mijn enige negatieve punt over I Live in the Slums: het eerste verhaal (eerder een novelle), Story of the Slums, was een sleur om doorheen te komen. Het verhaal had zijn momenten; ik hou van de droge humor (de trappende geit en meedogenloze muizen) en de beschrijvingen van de sloppenwijken zijn zo goed dat ik mezelf er kan zien rondlopen. De gebeurtenissen zijn zowel intrigerend als raar en je gaat met de stroom mee zonder enig idee te hebben waar het verhaal je naartoe leidt. Ik had deze verhalenbundel met meer plezier gelezen als hij met een ander verhaal was begonnen of als dit eerste verhaal verspreid over de bundel was gepubliceerd.