Aan het begin van het boek is Eli een tienjarige jongen die zich ervan bewust is dat zijn omgeving niet perfect is. Hij vraagt mensen of ze goed zijn en denkt zelf niet dat hij een bijzonder goed mens is, maar hij doet zijn best en blijft vragen stellen. Hij is een slimme jongen die veel details ziet, maar hij heeft geen idee hoe normale kinderen opgroeien.

Aan de hand van de hoofdstuktitels van het boek leren we meer over het soort persoon dat Eli Bell aan het worden is. De titels leggen hem uit in drie woorden, zoals krantenkoppen proberen nieuwswaardige zaken samen te vatten. Een verslag van zijn leven. Eli heeft ook een verhaal, eentje dat het waard is om in het nieuws te komen. Hij is een van die gevallen en hij is zich er steeds meer van bewust. Met hem proberen we de wereld te verslinden in plaats van erdoor opgeslokt te worden. Hoewel hij enigszins praat over wat er met hem gebeurd is, praat hij eigenlijk nog minder dan zijn zwijgende broer.

Mijn favoriete personage in het boek is Slim, de ex-veroordeelde en babysitter van Eli en zijn broer August. Zijn woorden inspireren Eli om tijd te manipuleren en dienen ook als een goede herinnering voor mij om inspiratie om te zetten in actie. “Doe wat met je tijd, voordat de tijd wat met jou doet. Laat de zonuren langzaam voorbijgaan. Doe alsof je het erg druk hebt met onzin om de tijd sneller te laten gaan.” Wanneer je je bedenkt dat deze woorden gebaseerd zijn op het leven in de gevangenis worden de woorden nog sterker. 

Later in het boek krijgen we nog meer citaten over de tijd: “De grootste fout van de tijd is dat het niet bestaat”; wij hebben de kalenders tenslotte gemaakt, en “Heel je leven staat in het teken van de toekomst”. (eigen vertalingen vanuit het Engels)

De boodschap: actie, nu!

Sleighbells ring, are you listening? 
Gone away is the bluebird…. 
en je einde is een dood ornaatelfje.

Aan het einde van het boek weet je waar die quotes op slaan!