“People lived to be on time, and people were able to go on living as long as they stayed within time. In my dad’s words, leaving – getting out, to the outside of time – is, in fact, death.” Tijd speelt een grote rol in de verhalen in What Makes a City? en vooral in By Motorhome to Ulan Bator I en II. Terwijl de meeste mensen onderworpen zijn aan een tijdsregime, is de nomade anders, omdat de nomade niet getemd wordt door de tijd. Toch is een nomade springlevend, ook al leeft hij buiten de tijd. Als we de parallel trekken met de digitale nomaden van onze tijd weet ik niet zeker of dit standhoudt. Hoewel digitale nomaden de controle hebben over hun dagelijkse planning, moeten de meeste van hen zich nog steeds aan deadlines houden.

Dit brengt me bij de ironie van de loterijdeadline van de vader in By Motorhome to Ulan Bator I: er is gewoon geen tijd te verliezen voor de hoofdpersonen van het verhaal. De kinderen hebben de nomadische manier van denken duidelijk niet onder de knie. Wat hebben ze nodig in het leven om tevreden te zijn? Als de tijd stopt, zullen ze dan vrede vinden? 

Dit verhaal wordt gevolgd door het eerste deel van het verhaal waar het boek zijn naam aan ontleent; een verhaal over liefde en verlies, maar ook over hoe een persoon slechts een klein deel van een stad vertegenwoordigt. “The city, as if it had become a part of those earliest hours, was peacefully interred. He imagined that he was the only one there who could breathe and move, and again he was afraid.”

Hoe zou het zijn om als enige rond te lopen in een grote stad? Niet alleen ’s nachts, maar altijd? Of het gevoel dat je de enige bent die daar is, terwijl jij eigenlijk degene bent die stilstaat en alle anderen bewegen. De arme man is in shock en heeft het gevoel dat hij droomt. Wat doe je als je niemand hebt? Zelfs het kleine meisje heeft niet de kracht om hem te activeren. Ze zouden elkaar kunnen vinden in hun eenzaamheid, maar de manier waarop het verhaal eindigt is een voorbode voor wat er in het volgende deel van dit verhaal zal gebeuren en zoals verwacht is What Makes a City II een van de meer duistere en droevige verhalen in de bundel.

Het tweede deel van By Motorhome to Ulan Bator speelt zich af in de toekomst. Dit verhaal gaat over de onderlinge verbondenheid van mensen en over het ontmoeten van mensen die niet tot je gebruikelijke kring behoren. Ook al zijn de omstandigheden van de hoofdpersoon niet geweldig, toch richt hij zijn blik op de toekomst. “The past is a dead thing, and if it isn’t dead, I’ll kill it. So I just dream about the future and about the fantastic.” De schrijver slaat steeds weer de juiste toon aan. Ik vind het erg indrukwekkend hoe hij de personages voor mij tot leven kan brengen. “As I ran, I remembered again and again my father’s saying that the nail driven in so deep wouldn’t come out. For me too, it’s over now.” Niets duurt eeuwig. Hou elkaar vast zolang het kan en geef om elkaar. De wereld verandert, maar niet zo snel dat alles in de toekomst beter zal zijn. Tenzij je je ‘nu’ onherroepelijk verpest…