Where to Kim?

Recensie: Gaslight van Femi Kayode

Kim — Mon, 06 Nov 2023 16:00:00 +0000

Moord of zelfmoord? Volg Philip Taiwo tijdens zijn onderzoek in Gaslight van Femi Kayode: een boek met realistische personages dat zich afspeelt in Nigeria.

Locatie: Lagos en badan in Nigeria

Gaslight synopsis

‘We know you know. Talk and you’re next.’

Bishop Jeremiah Dawodu, pastor of a Nigerian megachurch, has been arrested and charged with the murder of his wife, Folasade, the ‘First Lady’ of the church. The arrest was public, humiliating and sensational – sending shockwaves through Lagos – but throughout it all, Bishop Dawodu maintains his innocence.

Philip Taiwo, an acclaimed investigative psychologist, is asked by his sister, a member of the church’s congregation, to clear the pastor’s name. With no actual body, it looks to be a simple case and despite Philip’s dislike of organised religion, he agrees to take it on as a favour to his sister. Then the First Lady’s body is found in a nearby lake just as Philip’s beloved family come under attack from someone warning him off the case, and he realises that nothing to do with this investigation will be straightforward.

Was it murder or suicide? Is someone framing the Bishop or the First Lady?

Recensie

 4/5

Gaslight draait om het onderzoek naar een moordzaak in Nigeria. Het verhaal begint wanneer de hoofdrolspeler, Philip Taiwo, door zijn jongere zus wordt gevraagd om te helpen bij het uitzoeken van de vermissing van de vrouw van de bisschop, waarbij haar man de hoofdverdachte is. Hoe verder hij de waarheid op het spoor komt, hoe meer geheimen en leugens hij ontdekt die de religieuze gemeenschap kunnen verscheuren.

Vertragingstactieken

Femi Kayode introduceert de zaak in de eerste paar hoofdstukken en houdt de plot in een langzaam maar aangenaam tempo in beweging. Het tweede cursieve intermezzo belooft een interessant onderzoek met tal van tegenacties. Dit is een goede manier om lezers aan de haak te slaan. De auteur leidt de lezer graag af door de verteller niet onmiddellijk aanwijzingen te laten opvolgen, ook al weten zowel de verteller als de lezer dat het gevaarlijk is om tijd te verliezen. Dit creëert een gevoel van spanning en urgentie waardoor je de pagina’s blijft omslaan. Net als bij het vorige boek wekte de Nigeriaanse setting mijn interesse. Ik weet niet hoe de dingen daar ‘werken’, dus ik leer mee met de verteller.

Realistische personages en Nigeriaanse setting

Alle personages in Gaslight voelen aan als echte mensen, en ik vond het leuk om weer over de families van Philip en Chika te lezen. Er is niet één briljante held; afhankelijk van de soort betrokkenheid en beïnvloed door persoonlijke omstandigheden en een nieuw zelfgevoel, wisselen karakters af tussen zeer actief en meer passief. De manier waarop dit in balans is, draagt bij aan het realisme van het verhaal.

Philips gedachten zijn gedetailleerd, maar sommige gedachten voelen te voor de hand liggend (vertellen na tonen), terwijl andere uit het niets komen (overwegen om hulp van buitenaf te zoeken voor zijn dochter voordat de lezer weet wat er aan de hand is). Hij is altijd zo zeker van zijn observaties van andere mensen, en deze zekerheid onderscheidt zijn stem van vertellers in andere boeken. Hoewel dit klinkt alsof het de lezer kan irriteren, is het op de een of andere manier oké, omdat het Philip Taiwo is.

Slotgedachten

De ontknoping van het complot zal niet als een verrassing komen, maar het pad naar het moment waarop alles duidelijk wordt, is de moeite waard om te volgen. De realistische weergave van de personages en de setting, samen met gestage vooruitgang van het plot, maken Gaslight een comfortabel en ontspannend boek dat de moeite waard is om op te pikken.

Geïnteresseerd?

Reserveer Gaslight via Amazon (beschikbaar 9 november 2023).

Kun je niet wachten om een thriller te lezen die zich afspeelt in Nigeria? Begin dan snel in het eerste Philip Taiwo boek: Lightseekers.

Boekgegevens

Titel: Gaslight
Auteur: Femi Kayode
Taal: Engels
Uitgever: Bloomsbury Publishing Plc
Pagina’s: 400
ISBN (13): 9781526617637
Publicatiedatum: 9 november 2023

Veel dank aan Bloomsbury Publishing Plc en NetGalley voor een digitale ARC van deze roman in ruil voor een eerlijke recensie.

The post Recensie: Gaslight van Femi Kayode appeared first on Where to Kim?.

Ervaring met een Montessori vloerbed voor baby’s (0 tot 1,5 jaar)

Kim — Fri, 13 Oct 2023 14:13:46 +0000

Hoe bevalt het gebruik van een vloerbed vanaf de geboorte? Ik deel mijn ervaring met het gebruik van een vloerbed bij mijn zoon als baby.

Graag deel ik mijn ervaring met het gebruik van een vloerbed voor mijn zoon vanaf zijn geboorte. Een vloerbed leek mij heel prettig in een babykamer, met voordelen voor zowel mij als mijn zoon. Hoewel het vloerbed nog niet veel gebruikt werd in onze regio, kon de kraamverzorgster mij wel helpen het bed goed op te maken.

Terugkijkend op het eerste jaar, ben ik over het algemeen tevreden met mijn keuze voor een vloerbed. Er zijn veel aspecten die ik prettig vind, maar er kleven ook meer nadelen aan dan ik had verwacht. Wil jij hier meer over weten? Lees dan snel verder.

Ik heb de eerste anderhalf jaar opgedeeld in verschillende fases, voornamelijk afhankelijk van de ontwikkeling van mijn zoons grove motoriek, zoals omrollen, kruipen en lopen. Deze fases hadden invloed op zijn nachtrust. Wees je er echter van bewust dat mijn ervaring gebaseerd is op zijn ontwikkelingscurve, karakter en slaapgedrag.

0 - 2 maanden (tot omrollen)

In deze fase kon mijn baby nog niet zelf uit bed komen, dus het vloerbed was ideaal omdat ik naast hem kon liggen (op een eigen matje/matras/kussen op de grond) wanneer hij onrustig sliep. Ik hoefde dan niet op te staan en kon hem geruststellen. Dit kun je vergelijken met het gebruik van een cosleeper, waarbij de laatste waarschijnlijk comfortabeler is omdat je in je eigen bed ligt. Ik gaf er echter de voorkeur aan om hem zoveel mogelijk al op zijn eigen kamer te laten slapen. Toch waren er in deze periode een paar weken waarin hij op mij sliep omdat hij (naar mijn vermoeden vanwege reflux) niet meer op zijn rug wilde liggen.

Voor een pasgeboren baby maak je het bed op zoals je dat bij een wieg of ledikant zou doen. Je maakt het bed kort op en stopt het laken en de deken tussen het matras en de lattenbodem. Een XXL hydrofiele doek kun je onder het hoofd van je baby leggen en aan de randen om het matras vouwen. De kruiken leg je op de dekens. De kruiken kunnen wel heel makkelijk het bed afrollen als je je baby uit bed haalt of wanneer je baby heel beweeglijk is.

Na een paar weken sliep mijn zoon in een slaapzak en legde ik hem in het midden van het bed.

Lees meer over mijn zoons Montessori stijl babykamer met vloerbed

3 - 4 maanden (tot dieper en langer slapen)

Met elf weken leerde mijn zoon omrollen. Verrassing. Hij sliep toen in een Deryan tentje omdat we op vakantie waren, en lag dus veilig geborgen. Dit betekende wel dat hij de halve nacht tegen de tent aan trapte omdat hij aan het draaien was. Gelukkig besloot hij een paar weken daarna dat hij het heel fijn vond om op zijn buik te slapen en hoefde ik hem niet meer de halve nacht terug te draaien. Toch hield ik hem goed in de gaten, omdat ik het spannend vond dat hij zo jong op zijn buik sliep.

Bij thuiskomst belandde hij de eerste nacht buiten zijn bed op een dik boxkleed of schapenwollen vacht. Dat was even schrikken en hard huilen. De nachten daarna sliep hij de helft van de tijd gewoon op de grond. Hij had ’s nachts wel veel behoefte aan mijn aanwezigheid. Uiteindelijk vond ik de oplossing: hem andersom in bed leggen. Omdat hij nog maar één kant op kon rollen, rolde hij nu tegen de muur aan en sliepen we allebei weer de nachten door.

5 - 7 maanden (tijgerfase)

Toen leerde mijn zoon beide kanten op rollen, dus eindigde hij altijd buiten zijn bed. Dat vond hij helemaal prima. In deze fase begon hij ook door de kamer te rollen en op zijn buik een stukje naar voren te schuiven. Rond middernacht lag hij dan aan de voorkant van zijn bed. Om dit op te lossen, legde ik hem wanneer ik zelf naar bed ging weer aan het begin van zijn bed. Meestal bleef hij dan tot de ochtend in zijn bed. Hij sliep nog steeds even goed op de grond als in zijn bed, vooral tijdens warm weer vond hij het koele laminaat prettig. Dit was ook de periode waarin ik voorzichtig de kamerdeur moest openen omdat hij zomaar voor de deur kon liggen (en later staan).

Overigens sliep hij vanaf vijf maanden de meeste nachten volledig door, op enkele uitzonderingen na, zoals in geval van ziekte, groeispurts en doorkomende tanden.

8 - 12 maanden (ontdekkingsfase)

In deze fase veranderde er niet veel aan de situatie. Wel kon mijn zoon nu ’s nachts beter bij zijn speelgoed. Als hij ’s ochtends vroeg wakker werd, ging hij spelen als hij niet meteen weer kon slapen. Dit vond ik prettig omdat hij voor zichzelf kon zorgen als hij overdag of ’s nachts niet meteen kon slapen. Soms speelde hij bijna twee uur voordat hij weer ging slapen. Het enige waar ik tegen aanliep was dat houten speelgoed veel herrie maakte en een emmer met vieze billendoekjes een grote aantrekkingskracht had. Ik ruilde het speelgoed om voor zachter speelgoed en zorgde ervoor dat de emmer buiten zijn bereik stond tijdens het slapen. Ook plaatste ik de niet babyproof spullen hoger.

Het lukte mijn zoon tot elf maanden niet om zelf weer zijn bed in te kruipen met een slaapzak. Dus eenmaal eruit gerold, sliep hij niet meer volledig in bed. Maar dit leidde wel tot een nieuwe ontdekking: zijn favoriete slaaphouding (tot en met 16 maanden) is met zijn armen en hoofd op het bed, en de rest van zijn lichaam ernaast. Ik denk dat dit hem helpt om beter te ademen wanneer hij verkouden is.

12 - 14 maanden (loopfase)

In deze fase oefende mijn zoon graag zijn loopvaardigheden als hij niet kon slapen. Hij probeerde zoveel mogelijk los te staan en later zonder handen het bed op en af te lopen. Een ideale zachte oefenruimte voor het leren nemen van op- en afstapjes. Ik merkte dat het hem buiten steeds beter lukte en dat hij zich altijd goed opving (met twee handen of met zijn billen) wanneer het niet lukte. Zelfs met een slaapzak aan kan hij prima door de kamer en de gang lopen.

’s Nachts las hij het liefste boekjes, keek hij naar zijn wereldkaart met dieren of speelde hij met zijn stapeltoren en houten puzzel. Ik zette vanaf deze periode ook een waterbeker op zijn kamer waar hij gretig gebruik van maakte (en zijn bed soms zeiknat mee maakt omdat de 360 graden beker op zijn kant lekt).

14 - 18 maanden (grote jongen)

In deze fase bleef mijn zoon meer en meer in zijn bed liggen. Voordat hij ging slapen wilde hij nog weleens spelen in zijn kamer, maar in de ochtend bleef hij over het algemeen in bed zitten en riep mama. Wanneer ik zijn kamer binnenkwam, sprong hij op en ging hij van alles doen. Wel liep ik op het moment dat ik naar bed ging altijd even zijn kamer in om een eventuele lamsvacht, speelgoed en omgevallen waterbeker op te ruimen zodat hij ‘s nachts naar hartelust kan rollen in zijn bed. De trigger voor het meer in bed blijven liggen zat denk ik in de overstap van twee slaapjes overdag naar één slaapje; hij had ‘s nachts een grotere slaapbehoefte.

Hij rolde nu ook minder zijn bed uit. Dat komt goed uit, want rond de 20 à 21 maanden wil ik hem de overstap laten maken naar een ‘groot’ bed met uitvalbeveiliging dat op 10 cm hoge pootjes staat.

Met de vrijheid in zijn kamer kan hij hoe dan ook vanaf zijn geboorte al goed omgaan.

Alvast vooruitlopend op de dag dat hij zelf zijn kleding uit de kast pakt en probeert aan te trekken, hangt alle kleding in zijn huidige maat binnen zijn bereik (nog wel met de kastdeur op slot). Daarboven hang ik alvast de kleding van de volgende maat, waarbij ik de kleding verplaats wanneer de hangers van de huidige maat leeg raken.

Vakantie

Op vakantie nam ik altijd een Deryan Baby Luxe Campingbedje (link) mee. Al tijdens de eerste vakantie (10-12 weken) in Italië was dit tentje een redder vanwege de vele muggen in het huisje. Ik werd lekgeprikt, maar mijn zoon sliep elke nacht veilig. In het begin legde ik hem nog slapend in zijn tent. Ik werd soms wakker van getrap tegen de zijkant van de tent, of gekreun omdat hij naar zijn buik was gedraaid en dat niet helemaal prettig vond. In totaal sliepen we in drie verschillende huisjes, maar zijn tent was steeds zijn vertrouwde slaapplek.

De volgende vakantie naar Maleisië en Singapore, toen hij tien maanden was, moest hij even wennen aan de tent. Hij was niet gewend aan zo weinig bewegingsvrijheid (of wilde gewoon niet slapen). De meeste nachten sliep hij echter fantastisch, waarschijnlijk omdat hij overdag net iets minder sliep dan normaal. Ook hier zorgde de tent in elke nieuwe locatie (7 hotels/huizen) voor een vertrouwde slaapplek.

Bijkomend voordeel was dat hij op het vliegveld urenlang in zijn tent kon slapen voordat onze vlucht om 1 uur ’s nachts vertrok. Zo kon ik boarden met een redelijk uitgerust kind.

Ik zorg er altijd voor dat ik de tent een week voor vertrek al in zijn slaapkamer of de woonkamer zet, zodat hij er weer aan kan wennen.

Met zestien maanden vond ik hem te groot voor het Deryan baby tentje: wanneer hij zit komt zijn hoofd tegen het tentdoek. Hij wil ook absoluut niet meer in een afgesloten tent liggen. Dus vanaf deze periode regel ik babybedjes van het hotel of het vakantiehuisje.

Ervaring

Hoe mijn zoon gebruikmaakt van zijn vloerbed is uniek voor hem. Elk kind zal hier anders mee omgaan. Mijn zoon ligt nooit stil en draait de hele nacht. Hij slaapt op zijn buik, rug, zij, met zijn hoofd omhoog of omlaag, op zijn bed, boxkleed of gewoon op de grond. Maar hij slaapt. Afgezien van enkele dagen van slaapregressie of ziekte, heeft hij er bijna nooit moeite mee om naar bed te gaan. Als hij wat extra knuffels nodig heeft, hoef ik hem niet helemaal uit een ledikant te tillen, maar kan ik naast hem gaan zitten. Wat mij vooral aanspreekt, is dat hij zichzelf kan vermaken en zichzelf van water kan voorzien als slapen niet meteen lukt, en dat ik naast hem kan liggen als hij ziek is en mij nodig heeft.

Wat zou ik achteraf anders hebben gedaan?

Ik vraag me regelmatig af of het niet verstandiger is om vanaf de geboorte een omheind grondbed met opening te gebruiken. Het gevaar hierbij is dat hij met zijn hoofd op de rand kan blijven steken wanneer hij nog net niet genoeg kan kruipen om te bereiken wat hij wil. Hierdoor schijnt ooit een kind gestikt te zijn en dat bericht heeft me ervan weerhouden een dergelijk bed aan te schaffen. Zeker wanneer hij met 14 maanden nog steeds elke nacht zijn bed uit rolt, overweeg ik bijna wekelijks om een omheining aan te schaffen.

Met zestien maanden wordt het uit bed rollen gelukkig minder, dus ik blijf bij het vloerbed totdat hij rond de 20 à 21 maanden over kan naar een eenpersoonsbed met lage poten en uitvalbeveiliging. Voor mijn tweede ga ik het vloerbed op precies dezelfde manier inzetten, maar mocht mijn tweede ook veel uit bed rollen en daardoor regelmatig wakker worden, dan overweeg ik wel om rond een half jaar een omheining (met opening waardoor hij zelf zijn bed kan verlaten) voor het vloerbed aan te schaffen. Inmiddels is het aanbod hiervan veel groter.

Wat is jouw ervaring met een Montessori vloerbed?

The post Ervaring met een Montessori vloerbed voor baby’s (0 tot 1,5 jaar) appeared first on Where to Kim?.

Recensie: Zeg maar Agaath van Margôt Ros en Jeroen Kleijne

Kim — Mon, 21 Aug 2023 14:00:00 +0000

De feelgoodroman Zeg maar Agaath van Margôt Ros en Jeroen Kleijne gaat over hoe twee enorm verschillende mensen het leven van de ander kunnen verrijken.

Zeg maar Agaath synopsis

Na het overlijden van haar man besluit Agaath (78) haar villa in Amsterdam-Zuid te ontruimen, onder toeziend oog van kaketoe De Generaal. Dankzij een advertentie in de supermarkt krijgt ze hulp van vakkenvuller Karim (18), die nog geen idee heeft wat hij wil met zijn leven. Samen slaan ze nieuwe wegen in. Hij laat haar kennismaken met hiphop, zij leert hem Arabisch. Dan stuit Karim op een stapel oude liefdesbrieven. Wie is die mysterieuze man die Agaath zo aanbad? En kan Karim haar helpen haar grote liefde op te sporen?

Recensie

 4/5

Ik zie het zo voor me, hoe Agaath die jongens van het buurthuis met hun hiphop uitfoetert. Agaath is je stereotype vrouw van rond de 80. Eentje van de oude stempel. Met haar vooroordelen heeft ze geen slechte bedoelingen, ze weet gewoon niet beter. In deze feelgoodroman komt ze dichter tot zichzelf en vindt ze de ik die ze lang en diep heeft weggestopt.

Het boek staat vol met komische scènes, zoals een waarin ze politieagenten wijsmaakt dat ze een surfplank komt ophalen. Wat ze doet en zegt kan allemaal net niet, maar ik bewonder hoe ze weer durft te leven. Tussen haar en Karim groeit een bijzondere band, waarbij de een het leven van de ander verrijkt. Ze durven elkaar aan te spreken op dingen die niet kunnen of momenten waarop ze meer durf zouden moeten tonen.

Gedachten

Deze keer een korte recensie: wanneer ik een feelgood boek lees, worden mijn gedachten dusdanig gesust dat ik weinig nadenk. Er waren geen dingen waar ik tegenaan liep: er gebeurde genoeg en meerdere scènes brachten een glimlach op mijn lippen. Agaath en Karim zijn een fijne mix van verschillende levensfases, achtergronden en opvattingen. De net zo stereotype cast eromheen mag er ook zijn.

Zeg maar Agaath is een boek dat je – voordat je het doorhebt – zomaar in één ruk zou kunnen uitlezen. Een boek dat bij vrijwel elke gemoedstoestand past. Niet diepgaand, gewoon goed vermaak.

Geïnteresseerd?

Koop Zeg maar Agaath via Bol.com of Amazon.

Boekgegevens

Titel: Zeg maar Agaath
Auteur: Margôt Ros en Jeroen Kleijne
Taal: Nederlands
Uitgever: Nijgh & Van Ditmar
Pagina’s: 256
ISBN (13): 9789038810829
Publicatiedatum: 17 mei 2022

Over de auteur

Margôt Ros (Eindhoven, 1965) volgde de Akademie voor Kleinkunst. Daarna speelde ze talloze rollen in theatervoorstellingen, films en televisieseries. Samen met Maike Meijer maakte en speelde ze de absurdistische comedyserie Toren C. In 2020 schreef ze samen met haar partner Jeroen het boek Hersenschorsing.

Jeroen Kleijne (Amsterdam, 1965) studeerde Culturele Studies aan de Universiteit van Amsterdam. Hij werkt sinds 1993 als freelance journalist en auteur. Hij schreef eerder De draad weer oppakken (2017) en Hersenschorsing (2020), dat laatste boek samen met Margôt Ros. In 2021 schreef hij de biografie Smeekens, met schaatser Jan Smeekens als co-auteur.

Zeg maar Agaath is een van de boeken die ik als jurylid van de Hebban Debuutprijs 2023 heb gelezen.

The post Recensie: Zeg maar Agaath van Margôt Ros en Jeroen Kleijne appeared first on Where to Kim?.

Recensie: Walking Practice van Dolki Min

Kim — Mon, 31 Jul 2023 14:00:00 +0000

Walking Practice van Dolki Min gaat over de genderverwachtingen die anderen op je leggen en het gebrek aan keuze dat je daarin hebt.

Walking Practice synopsis

Squid Game meets The Left Hand of Darkness meets Under the Skin in this radical literary sensation from South Korea about an alien’s hunt for food that transforms into an existential crisis about what it means to be human.

After crashing their spacecraft in the middle of nowhere, a shapeshifting alien find themself stranded on an unfamiliar planet and disabled by Earth’s gravity. To survive, they will need to practice walking. And what better way than to hunt for food? As they discover, humans are delicious.

Intelligent, clever, and adaptable, the alien shift their gender, appearance, and conduct to suit a prey’s sexual preference, then attack at the pivotal moment of their encounter. They use a variety of hunting tools, including a popular dating app, to target the juiciest prey and carry a backpack filled with torturous instruments and cleaning equipment. But the alien’s existence begins to unravel one night when they fail to kill their latest meal.

Thrust into an ill-fated chase across the city, the alien is confronted with the psychological and physical tolls their experience on Earth has taken. Questioning what they must do to sustain their own survival, they begin to understand why humans also fight to live. But their hunger is insatiable, and the alien once again targets a new prey, not knowing what awaits. . . .

Dolki Min’s haunting debut novel is part psychological thriller, part searing critique of the social structures that marginalize those who are different—the disabled, queer, and nonconformist. Walking Practice uncovers humanity in who we consider to be alien, and illuminates how alienation can shape the human experience.

Recensie

 3/5

“You, dear reader, earnestly play all your parts. The roles that were assigned to you without your consent are stuck to your body like a label: A label that can’t be removed even after death. The labels are invisible. They’re not really there, you know.”

De alien-hoofdpersoon in “Walking Practice” worstelt met een innerlijk conflict: het verlangt ernaar om lid te worden van de samenleving, ondanks zijn minachting voor de mensheid. Onder de zwaartekracht van de aarde moet het leren om op twee benen te lopen (in plaats van drie), terwijl zijn ware vorm tevoorschijn komt wanneer het moe wordt. Het nemen van de bus veroorzaakt veel angst bij de alien. Dit unieke perspectief laat lezers nadenken over hun eigen verlangens om ergens bij te horen en de gevolgen van het onderdrukken van hun ware zelf. Hoe kies je de juiste aanspreekvormen (in de Koreaanse samenleving) wanneer concepten van identiteit, gender en taal evolueren?

Vervreemdende toon

De verteltoon van de alien-hoofdpersoon en zijn aanvankelijk onverklaarde energiezuinige seks- en mannenjachtmissie kunnen even wennen zijn voor lezers. De alien richt zicht rechtstreeks tot de lezer en deelt zijn frustraties: dit leest niet heel prettig. Echter, naarmate het verhaal vordert, krijgt zijn stem een zekere charme en zorgt voor humoristische momenten die de gefrustreerde toon in balans brengen. Wanneer de alien het volgende zegt, begin ik de lach van de alien aan het einde te waarderen: “If you throw the heart, lungs, entrails, and other organs together and boil them in a pot, it’s a killer stew, hahaha.”

Gelukkig krijgt het verhaal meer vorm en heeft het een bevredigend einde. De worsteling van de alien om te leren lopen als een mens met twee benen onder de zwaartekracht van de aarde en de onthulling van zijn ware vorm voegen diepgang toe aan het verhaal. Wel vermindert de opmaak van woorden in de Engelse vertaling (ebookversie) enigszins de algehele leeservaring. Na het lezen van de notitie van de vertaler ben ik nieuwsgierig naar hoe de bewust veroorzaakte verminderde lesbaarheid in het Koreaans overkomt.

Slotgedachten

Stel je voor dat je zoveel moet doen om er bij te horen wanneer zelfs op de juiste manier lopen al uitputtend is. Het hoofddoel van de auteur blijft mysterieus: verkent hij sciencefiction, queerness of breder verwachtingen rondom gender?

Walking Practice is misschien niet zonder zijn gebreken, vooral in de aanvankelijk vervreemdende toon en af en toe verminderde leesbaarheid. Toch maken de bondigheid en onderscheidende vertelstijl het een interessant boek dat gebruikt kan worden als een tussendoortje om je leespalet te verfrissen. Het boek moedigt introspectie aan en laat lezers nadenken over de prijs van aanpassing en de kracht van het omarmen van je ware zelf.

Geïnteresseerd?

Koop jouw exemplaar van Walking Practice via Bol.com of Amazon.

Boekgegevens

Titel: Walking Practice
Auteur: Dolki Min
Vertaler (uit het Koreaans): Victoria Caudle
Taal: Engels
Vertaler: HarperVia
Pagina’s: 176
ISBN (13): 9780063258617
Publicatiedatum: 14 maart 2023

Over de auteur en vertaler

Dolki Min is een kunstenaar en schrijver gevestigd in Zuid-Korea. Walking Practice is hun eerste roman.

Victoria Caudle is een promovendus aan de afdeling Aziatische talen en culturen aan UCLA. Zij heeft een masterdiploma in literaire vertaling behaald aan de Universiteit van East Anglia en een masterdiploma in moderne Koreaanse literatuur van Seoul National University.

The post Recensie: Walking Practice van Dolki Min appeared first on Where to Kim?.

Recensie: Wij zijn vrij van Emilie Reekers

Kim — Mon, 24 Jul 2023 14:00:00 +0000

In Wij zijn vrij van Emilie Reekers vraag je je af welke ouder het beste is voor het zelfbeeld van de dochters.

Wij zijn vrij synopsis

Ze zijn anders dan andere gezinnen. Dit voelen ze wanneer ze tegen de wind in door de rivierduinen rennen. Wanneer ze als een magische eenheid in de woonkamer dansen tot ze zweten. Of wanneer ze in de badkamer elkaars lichamen insmeren met diepzeeklei.

Nadat Alexa een paar jaar met haar moeder in het buitenland heeft gewoond, wordt ze herenigd met haar vader Willem en zijn gezin. Terwijl Alexa en haar stiefzus om de aandacht van hun (stief)vader vechten, beseft Alexa’s stiefmoeder dat zijzelf nog niet zo lang geleden zijn muze was. Willem probeert hun twijfels weg te nemen en hen ervan te overtuigen dat ze bij elkaar horen. Want samen zijn ze open en onbegrensd. Vrij.

Wij zijn vrij is een beklemmend, psychologisch spel rondom intimiteit in een samengesteld gezin. De gezinsleden zijn alle vier op een eigen manier beschadigd en op zoek naar erkenning, aandacht en liefde. Beetje bij beetje worden grenzen verlegd, maar waar eindigt onschuld en begint schuld? En wie is er schuldig?

Recensie

 3/5

Laat ik starten met een trigger warning: in dit boek zit seksuele intimiteit waar minderjarigen bij betrokken zijn.

De synopsis kondigt behoorlijk wat trauma aan. De eerste hoofdstukken las ik dan ook in afwachting van onheilspellende gebeurtenissen. In elke gebeurtenis zag ik een oorzaak. Wat speelt er al? Je bent vanaf het begin wantrouwend tegenover iedereen en elke handeling. Liever was ik overvallen geweest door het thema, maar ik begrijp dat je dat als schrijver niet kunt maken tegenover de groep lezers die je met dit boek niet blij maakt.

Perspectief

Het aantal personages dat je leert kennen is klein. Je kijkt door de ogen van de ouders en de kinderen, en ik vraag me af of het boek niet sterker was geweest als je alles vanuit het oogpunt van Claire of Alexa had gelezen. Dan had je wel minder de beweegredenen en persoonlijkheid van de volwassenen meegekregen. Alle leden van het gezin blijven nu iets te oppervlakkig, terwijl ze een goede basisuitwerking hebben gekregen die veelal terug te leiden is naar gebeurtenissen in het verleden.

Rake roman

Het is lastig veel over dit boek te zeggen omdat je al snel veel van de plot verraadt. Wat ik wel kan delen is dat Wij zijn vrij een boek is met een zwaar thema waar je onmogelijk zonder sterke gevoelens uit komt. Een geslaagde roman die je raakt: waarmee is het echt begonnen en wie had het op welk moment moeten oplossen? De vraag die bij mij al vroeg opkomt en tot het einde blijft is wat ‘beter’ is voor het huidige en toekomstige zelfbeeld van de dochters: de (levens)visie van Willem, de houding van Marion of het terugtrekken van Jona?

Geïnteresseerd?

Koop Wij zijn vrij via Bol.com of Amazon.

Boekgegevens

Titel: Wij zijn vrij
Auteur: Emilie Reekers
Taal: Nederlands
Uitgever: Lebowski
Pagina’s: 224
ISBN (13): 9789048863556
Publicatiedatum: 26 april 2022

Over de auteur

Emily Reekers (1992) is schrijver, scenarist en regisseur. Ze studeerde Scenario aan de Nederlandse Filmacademie. Het mede door haar geschreven scenario Beenlampman ging in première op het Nederlands Filmfestival, net als haar regiedebuut Hannah’s Dream. Wij zijn vrij is haar debuutroman.

Wij zijn vrij is een van de boeken die ik als jurylid van de Hebban Debuutprijs 2023 heb gelezen.

The post Recensie: Wij zijn vrij van Emilie Reekers appeared first on Where to Kim?.

Recensie: Land van echo’s van Mark H. Stokmans

Kim — Mon, 03 Jul 2023 14:00:00 +0000

De debuutroman Land van echo’s van Mark H. Stokmans gaat over het verschil in levensvreugde tussen zij die vergeven en zij die blijven haten.

Locatie: kustdorpen in Spanje met uitstapjes naar Barcelona, Valencia en verschillende steden in Nederland

Land van echo's synopsis

Zuid-Spanje, 1929. Herman Kruijssen zakt onder een johannesbroodboom in elkaar. Er komt een einde aan zijn jarenlange zwerftocht door Europa, na afloop van de Eerste Wereldoorlog, waarin hij vocht aan Duitse zijde. Hij wordt gevonden door Vicente Urias, die hem meeneemt naar zijn landgoed en opneemt in zijn familie. Er ontstaat een hechte vriendschap en Herman raakt vergroeid met het land en de mensen. Dan breekt de Spaanse Burgeroorlog uit en moet Herman partij kiezen. Trauma’s uit het verleden doemen op.

In de chaos van de Burgeroorlog komt er liefde in Hermans leven en wordt hij vader van een zoon: Levi. Lukt het Herman in deze woelige tijden, in een land waarvan hij is gaan houden, op zijn eigen morele kompas te varen en zijn vrouw, zijn kind en iedereen die hem dierbaar is te beschermen?

Land van echo’s is een monumentale roman over vriendschap, passie en onbereikbare liefde. Een diepmenselijk verhaal over goed en kwaad, en over het tonen van moed en standvastigheid in bewogen tijden.

Recensie

 3/5

Land van echo’s van Mark H. Stokmans volgt de bewoners van het landhuis Alquería del Moro, een plek die hoop biedt voor zij die daarvoor open staan te midden van een samenleving waarin vetes en loyaliteit diepgeworteld zijn. Ik heb weinig gelezen over deze periode in Spanje, dus mijn interesse was meteen gewekt. De auteur weet de impact te tonen van wrok en vergeving op de kwaliteit van iemands leven. Het was een tijd van heftige gebeurtenissen en morele beproevingen, waarin bijna niemand overeind bleef.

Inlevingsvermogen

De vertelstijl past bij de tijd waarin het boek zich afspeelt, maar zorgt er wel voor dat ik een paar hoofdstukken moet inkomen. Hoewel de lange toespraken en politieke conversaties niet mijn persoonlijke interesse hadden, wist het verhaal van Alquería del Moro me des te meer te boeien.

De personages in Land van echo’s zijn op een realistische manier neergezet. De impact van zowel huidige gebeurtenissen als het verleden op Herman’s mentale gesteldheid voelde geloofwaardig aan. De sfeer van die tijd wordt goed tot leven gebracht, waardoor ik me wat dat betreft volledig kon onderdompelen in het verhaal.

Gevoel van vervreemding

Een punt van kritiek is de plotse overgang tussen verschillende perspectieven, zelfs midden in een gevecht. Het kostte me soms meerdere regels voordat ik de wisseling door had en dan moest ik de paragraaf herlezen om weer in het verhaal te komen. Dit haalt niet alleen de vaart uit het verhaal, maar zorgt er ook voor dat ik weer oog heb voor de wereld om mij heen en het lezen soms onderbreek.

Hoewel ik me in het eerste deel sterk verbonden voelde met de personages van Alquería del Moro, raakte ik die band kwijt in het tweede deel. De nieuwe generatie personages wist niet evenveel indruk op me te maken als het persoonlijke verhaal van Herman en enkele anderen. Toch waardeerde ik het feit dat er veel tijd verstreek, omdat ik wilde weten hoe het de gemeenschap zou vergaan.

Het frequente gebruik van dagboekfragmenten en brieven, hoewel bedoeld om je dichter bij de personages te brengen, creëerde bij mij juist een gevoel van vervreemding. Ik miste de gewone vertelstijl (en niet-cursieve tekst) die in het begin van het boek uitsluitend werd gehanteerd.

Slotgedachten

Hoewel er een paar aspecten waren die ik minder prettig vond aan Land van echo’s, was mijn algehele leeservaring positief. Het is een boek dat je verbeelding prikkelt en je laat nadenken over de kracht van vergeving en de impact van het verleden op de geschiedenis zoals wij die kennen. Een aanbeveling voor liefhebbers van historische fictie die meer willen weten over het Spanje van toen.

Geïnteresseerd?

Koop Land van echo’s via Bol.com (gratis met Kobo plus) of Amazon.

Boekgegevens

Titel: Land van echo’s
Auteur: Mark H. Stokmans
Taal: Nederlands
Uitgever: Ambo|Anthos
Pagina’s: 424
ISBN (13): 9789026358418
Publicatiedatum: 3 mei 2022

Over de auteur

Mark H. Stokmans (1975) is kind van een expat. Hij woonde van zijn 6de tot 11de jaar in Peru. Hij studeerde algemene letteren met als specialisatie Latijns-Amerikastudies en internationale betrekkingen.

Toen Mark jong was, emigreerden zijn grootouders naar Spanje. Vanaf toen bracht Mark er vrijwel elke zomer door. De geschiedenis, het landschap, de taal en de mensen, Mark heeft ze in zijn dna verankerd.

Mark bracht vele zomers door bij zijn opa en oma in Spanje. Het huis waar zij woonden en een – tot op de dag van vandaag – verlaten landhuis in de omgeving inspireerden samen tot het scheppen van de Alquería del Moro, het Middeleeuwse Moorse landhuis dat Herman restaureert en ten koste van alles beschermt. Dit huis, maar ook het Spaanse landschap, de mensen en de bewogen geschiedenis van Spanje, spelen een belangrijke rol in de roman.

Mark werkte ruim 11 jaar aan de roman, bouwend op veel research, waaronder historische studies zoals die van de historicus Paul Preston, maar ook gebruik maken van ooggetuigenverslagen en het werk van lokale amateur historici.

Land van echo’s is een van de boeken die ik als jurylid van de Hebban Debuutprijs 2023 heb gelezen.

The post Recensie: Land van echo’s van Mark H. Stokmans appeared first on Where to Kim?.

De leukste babyboeken voor in het eerste jaar

Kim — Mon, 15 May 2023 14:36:41 +0000

Tips voor babyboeken die je niet mag missen. In het eerste jaar ontwikkelt je baby zich enorm snel en zo verandert ook de interesse in boeken gedurende het jaar.

Op een vrije dag pakt mijn 1-jarige zoon alle 20 kartonnen boeken van de laagste plank van de boekenkast. Ze eindigen meerdere keren per dag op de grond. De meeste boeken wil hij ook lezen. Sommige dagen wil hij twee boeken een paar keer volledig lezen en van de rest steeds een paar bladzijden, andere dagen wil hij slechts een paar pagina’s per boek zelf omslaan en voorgelezen hebben voordat hij naar een volgend boek overstapt. Wanneer hij ziek is, dan komt het voor dat ik dertig keer op een dag een volledig peuterboek voorlees. Hij heeft ze dan zelf gepakt of aangewezen en komt bij mij op schoot zitten. Tot zover een echt echte boekenwurm dus.

Wat ik heel fascinerend vind, is dat hij andere boeken leuk vindt dan ik verwacht. Zo zat er in het BoekStart koffertje een boek waarvan ik meteen dacht: dit ga ik toch niet voorlezen. Dit boek is echter lange tijd een van zijn favoriete boeken geweest. Waarom? Omdat er een pagina in zit waarbij ik dierengeluiden maak, en ik denk ook omdat de bladzijden van het boek meer ‘open’ staan en makkelijk zelf om te slaan zijn.

Een ander boek waarvan ik dacht dat hij het geweldig zou vinden, kijkt hij niet naar om: het voelen van stoffen dierenvachten is niet zijn ding. De laatste tijd raakt hij de hondenvacht in een van de voelboeken kort aan, maar blijft hij nog ver weg van het boek over pinguïns. Gaten en flapjes zijn daarentegen wel helemaal zijn ding: daar kun je namelijk iets achter ontdekken.

Uiteraard is niet elke maand hetzelfde. Ook zijn interactie met boeken verschilt per ontwikkelingsfase. Hier volgen een aantal tips voor boeken per leeftijdscategorie.

1 tot 3 maanden

In de eerste maanden van zijn leven kan je baby nog niet veel zien en is er weinig fysieke interactie met boeken mogelijk. Favoriet zijn de stoffen boekjes en zwart-wit kaarten. In deze maanden kun je voorlezen wat je wil of zonder boek een verhaal vertellen; het gaat erom dat je baby je stemgeluid hoort.

Tips

BORA knisperboekje Jungle
Dubbelzijdig stoffen boekje (zwart-wit en kleur) bijv. van Sophie de Giraf of Tiny Love
Zwart-wit contrastkaarten

Je kunt de stoffen boekjes op de grond leggen zodat je baby iets te zien heeft tijdens tummy time. De zwart-wit kaarten zijn leuk voor in de reiswieg of naast het aankleedkussen; zo heeft je baby iets om naar te kijken en houdt hij het langer vol. Als je baby ouder is, dan stap je over op de bijgeleverde kaarten met kleur.

3 tot 6 maanden

Deze maanden zou ik bijna het voorleestijdperk van de ouder noemen: je baby kan al iets meer zien en hangt aan je lippen. Omdat de meeste baby’s nog te jong zijn om zichzelf te verplaatsen, kun je heel lang lezen zonder dat ze iets anders gaan doen of je een ander boek aanreiken om naar over te stappen.

In deze maanden ging ik naast mijn zoon liggen op het speelkleed en las ik veel papieren kleuterboeken in Nederlands en Engels. Als je goed kijkt op de foto hierboven zie je ook Spaanse en Japanse boeken staan die ik mee heb genomen van vakantie; deze vertel ik in het Nederlands. Favoriet waren Gekke Geppie Gans en Ik zou wel een kindje lusten. Ik heb zelfs De NEEhoorn twee keer van begin tot eind voorgelezen (voordat hij ging tijgeren). Vanaf zes maanden wilde hij per se alles aanraken en stapte ik over op kartonnen boeken.

Leuke boeken voor deze maanden

Slaap zacht; een boek met dikke papieren bladzijden met gaten dus al leuk in deze periode (via WIJ Boekenplezier ontvangen)
Kerstfeest met kikker of ander Kikker boek

6 tot 9 maanden

In deze maanden is het hoe minder tekst hoe beter: het gaat om de interactie. Je baby wil zelf de bladzijden omslaan, alles aanraken en proeven en vooral met je meedoen. Er moet beweging of actie in zitten. En het is extra leuk als jij de geluiden voordoet. Bij elke nieuwe bladzijde kijkt je kind vol enthousiasme naar jouw gezicht om geen geluid of uitdrukking te missen.

Tips voor deze maanden

Babydieren (met geluid): volgens mij vindt mijn zoon dit boek nog steeds raar (waar komt het geluid dan vandaan?). Maar tegen het einde van het jaar kan hij zelf het geluid activeren.
Babydieren kijk en voel (voor iedereen behalve mijn zoon)
Leeuw waar ben je: een boek met vilten flapjes
Kijk eens wat ik kan!; een BoekStartboekje dat verder niet te koop is: deze ligt op zijn slaapkamer en ‘leest’ hij sinds hij 1 jaar is heel vaak zelf

Als extra tip: een boek dat met klittenband dicht zit zoals Kleine Klaas in bad (niet online te vinden). Mijn zoon kon zich een half uur vermaken door zich de skill eigen te maken om de klittenband steeds opnieuw los te maken (en erop sabbelen als ik er niet snel genoeg ben om hem dicht te plakken). Samenvattend is het idee voor deze maanden gevarieerde interactiviteit.

9 tot 12 maanden

In deze maanden was het Waar is dribbel? flapjesboek de hit. Ik zie per maand zijn motoriek beter worden: waar hij de flapjes eerst maar op 1 manier probeerde open te maken, begint hij het nu vanuit meerdere hoeken te doen. Dit neemt niet weg dat ik de meeste flapjes al drie keer opnieuw heb vastgelijmd… De flapjesboeken van Yusuke Yonezu zijn wat toegankelijker voor jonge kinderen. Of Leeuw waar ben je, maar met 1 jaar is dit laatste boek, hoewel hij er erg enthousiast van wordt, al te makkelijk omdat hij kartonnen flapjes redelijk onder de knie heeft vanwege het Dribbel boek. Geldt dat ook voor jouw kind? Kijk dan naar de opvolger Brul brul, daar is Leeuw.

Leuk in deze maanden

Waar is Dribbel?
Waar is Rupsje Nooitgenoeg
Raad eens? Bloemen
Leeuw waar ben je of Brul brul, daar is Leeuw
Een boek met een handpop zoals Ik ben Kikker (ik heb zelf Pieter Konijn). Kiekeboe spelen met de handpop vindt mijn zoon fantastisch.
Plaatjesboeken zoals Mijn eerste 100 dieren en Mijn eerste 100 woorden. Ik heb zelf drie plaatjesboeken over diertjes, geluiden en huisdieren (vierdehands of ouder) die nu niet meer te koop zijn. Ik verwacht dat mijn zoon deze boeken nog lange tijd leuk zal vinden.

Andere favoriete boeken in de week dat hij 1 jaar wordt

Gonnie en Gijsje altijd samen: wanneer ik Gonnie en Gijsje en andere dieren aanwijs zie ik zijn hoofd steeds meebewegen.
Een groot drama met Kleine Lama: leuk geschreven en dus leuk om voor te lezen.
Ik zou wel een kindje lusten: een papieren boek dat ik regelmatig voorlees omdat ik het zelf een leuk verhaal vind. De meeste dagen luistert hij het verhaal van begin tot eind (maar ik moet het boek niet voorlezen wanneer hij moe is en naar bed wil).
Els tres porquets (drie biggetjes flapjesboek): een boek met elementen die hij kan schuiven en draaien.

En daarna?

Ik ga regelmatig naar de bieb om te kijken waar deze maand de interesse ligt. Voor het komende jaar heb ik hoge verwachtingen van de volgende boeken (gekregen voor zijn eerste verjaardag):

Dit waren mijn tips en ervaringen voor het eerste jaar. Wat zijn de favoriete boeken van jouw kind?

The post De leukste babyboeken voor in het eerste jaar appeared first on Where to Kim?.

Mijn ervaring met het boekenpakket van WIJ Boekenplezier

Kim — Mon, 27 Mar 2023 13:00:00 +0000

Graag deel ik mijn ervaring met drie brievenbus boekenpakketten van WIJ Boekenplezier voor baby’s en peuters. Met foto’s van de inhoud.

Wat fantastisch leuk, een boekenpakket is helemaal mijn ding! Toen ik in augustus telefonisch benaderd werd of ik een proefpakket wilde aannemen tegen betaling van 6,95 verzendkosten wilde ik dat wel proberen. Jij zult eenzelfde aanbod ontvangen wanneer je de zwangerschapsbox van de Prénatal hebt aangevraagd. Misschien is het boekenpakket niets voor mij, maar als ik het niet probeer zal ik het nooit weten…

De voorpret voor een pakket boeken voor mijn bijna vijf maanden oude zoon was er meteen.

Overzicht pakketten

WIJ Boekenplezier biedt pakketten voor verschillende leeftijdsgroepen. Voor een pasgeboren baby is dat het baby/dreumes pakket voor 0-1 jarigen. Omdat ik al veel boeken voor deze leeftijdscategorie had en mijn zoon genoeg aandacht en concentratie heeft voor voorleesboeken met meer tekst, koos ik voor een peuter proefpakket voor de leeftijd van 2-3 jaar. Volgens de website bestaat een pakket uit een mix van de volgende soorten boeken: voorleesboeken, herkennen en oefenen, 1e kleurboek, 1e stickerboek, prentenboeken, woordoefeningen en teloefeningen.

Leeservaring

Het leuke aan Boekenplezier is de verrassing. Bij elke levering vraag je je af welke boeken er in het pakket zullen zitten. Het lastige aan een dergelijk pakket is alleen dat jouw smaak en die van de samensteller van het pakket overeen moeten komen voor een goede ervaring.

Proefpakket: september 2022

Toen het proefpakket op de deurmat viel was ik blij verrast. Twee van de boeken waren erg leuk en de andere twee waren ok. Geen van de boeken had ik zelf uitgekozen, maar toen ik ze in mijn handen had vond ik ze een verrijking voor mijn boekenkast.

Slaap zacht… is een boek met leuke plaatjes en doorkijkgaten in de bladzijdes: voor mij leuk om naar te kijken en voor mijn zoon leuk om aan te raken en aan te trekken. In het afgelopen half jaar heb ik dit boek regelmatig met hem gelezen.

Tuur gaat op het potje is een boekje met schuifjes. Leuk voor wanneer hij anderhalf jaar is en zich wat meer kan voorstellen bij wat op het potje gaan betekent. Ik heb het boek wel al een aantal keer voorgelezen, maar het spreekt hem nog niet erg aan.

Hoera voor Toto is een klein en dun boek waarvan ik meestal vergeet dat ik het heb omdat ik hem bijna niet zie staan in de kast. Een prima boek dat over een half jaar beter aansluit bij de belevingswereld van mijn zoon.

Het kleurboek bewaar ik voor later.

Na het proefpakket heb ik met kwartaalfrequentie nog twee pakketten laten komen. Het aanmelden, wijzigen van de frequentie en uiteindelijk opzeggen ging eenvoudig via de website.

Boekenpakket 2: december 2022

Dikkie Dik Winterbibbers
Petra de poes
Mijn mama is mijn beste vriendin
Dag kerstman stickerboek

Boekenpakket 3: maart 2023

Waar is Dikkie Dik
Huisdieren
Papa is mijn held
Aan het werk stickerboek

Met het tweede pakket bekoelde mijn enthousiasme, maar ik wilde WIJ Boekenplezier nog een kans geven en liet nog een derde pakket komen.

Met de keuze van Dikkie Dik Winterbibbers is op zich niets mis, ware het niet dat het voor mijn boekenkast geen goede keuze is omdat ik al het Dikkie Dik 365 verhalenboek heb. Dat kan de redactie van het boekenpakket niet weten, maar daarmee is het hoofdboek van het pakket geen interessant boek voor mij.
Wat ik wel slecht vind is dat in het pakket erna weer Dikkie Dik zit: meer variatie zou het pakket goed doen. Ik weet niet wat er in de tussenliggende pakketten had gezeten, maar zelfs als ze eens per kwartaal Dikkie Dik in het pakket zouden doen, zou ik het teveel vinden.

Petra de poes deed mij niets maar mijn zoon leest hem wel graag. Het enige jammere hier is dat ik dit boek een maand later voor 0,99 cent bij de Big Bazar zag liggen. Het tweede en derde pakket hebben een sterk ramsj gehalte.

Huisdieren deed mij ook niet veel, maar mijn inmiddels 1 jarige zoon vindt het boek wel leuk. Helemaal prima dus, en nog meer omdat hij deze anders niet via mij had gehad.

Mijn mama is mijn beste vriendin en Papa is mijn held zijn een soort boek waar ik een hekel aan heb. Ik zie dergelijke boeken bij anderen staan en denk altijd: waarom? Toen ik het eerste boek kreeg dacht ik vooruit, ik kan hem hebben. Maar toen het papa boek in het pakket erna zat baalde ik wel. Bij mijn gezinssituatie passen deze boeken niet en ik denk dat dit voor meer ontvangers van het boekenpakket opgaat.

De twee stickerboeken zijn prima voor later. Wat ik wel jammer vind is dat het twee boeken uit dezelfde serie zijn, dus het concept is precies hetzelfde. Graag had ik hier meer variatie in tekeningen en activiteiten gezien. In de pakketten ben ik ook geen woord- en teloefeningen tegengekomen.

Conclusie

Na het derde pakket heb ik mijn abonnement opgezegd omdat ik met pakket twee en drie niet meer blij verrast werd. Ik was bang dat mijn volgende pakket zou bestaan uit Dikkie Dik in de tuin, een boek over opa/oma, een boek dat bij de Big Bazar ligt voor 1 euro en een stickerboek met zomerthema in dezelfde stijl als pakket 2 en 3. Waar ik benieuwd naar ben: is er maandelijks een standaardpakket dat naar alle afnemers van hetzelfde pakket gaat, of krijgt elke nieuwe klant op volgorde dezelfde samengestelde pakketten?

Toen ik er nog eens goed over nadacht (zou ik niet toch nog een pakket afwachten) voelde ik dat ik het ook jammer vond dat veel boeken zo lang geleden verschenen zijn. Het liefst zie ik als hoofdboek een boek dat in het afgelopen jaar is verschenen: ik wil weten wat nu hip is. Ik snap dat dit moeilijker rendabel te maken is. Met de 15,95 die ik nu per kwartaal niet meer uitgeef aan dit pakket, ga ik nu zelf langs de boekhandel om een leuk recent boek uit te kiezen.

Over het contact met WIJ Boekenplezier ben ik tevreden. Het wijzigen van de frequentie en uiteindelijk opzeggen ging eenvoudig via de website.

The post Mijn ervaring met het boekenpakket van WIJ Boekenplezier appeared first on Where to Kim?.

Italië’s meest oostelijke stad met een rijke geschiedenis: Otranto

Kim — Mon, 27 Feb 2023 15:00:00 +0000

Rijk aan geschiedenis en leuk om te verkennen: Otranto is de meest oostelijke stad in de Italiaanse provincie Puglia.

Van alle steden die ik bezocht in Puglia, de relaxte zuidoostelijke provincie van Italië, voelde ik me het meest ‘ontspannen’ in Otranto. Zelfs in juni, voordat het echte hoogseizoen begint, vinden veel toeristen hun weg naar deze stad, maar toch voelde het nog ruim aan omdat de toeristen zich goed verspreiden. Het is een kleine stad, maar er zijn net genoeg culturele bezienswaardigheden, winkels, restaurants en zwemgelegenheid om degenen die van alles een beetje willen tevreden te stellen. Het sleutelwoord is beetje: de smalle straatjes met kleine winkeltjes die lokale producten en handwerk verkopen zijn leuk om te bekijken, maar je blijft niet uren in de winkelstraten hangen. Perfect voor mij.

Bezienswaardigheden in Otranto

De bezienswaardigheden in Otranto zijn moeilijk te missen, want ze liggen allemaal in de oude binnenstad. De Old Town, omgeven door een muur, is klein genoeg om zonder veel nadenken links of rechts te kiezen en later naar hetzelfde punt terug te keren om andere straten in de buurt te verkennen. Tenzij je in zee gaat zwemmen, is vier uur voldoende voor een bezoek aan Otranto (inclusief een maaltijd).

Kasteel van Otranto

The Castle of Otranto is de naam van de eerste gotische roman uit de geschiedenis geschreven door Horace Walpole (1764). Dit massieve 15e eeuwse Aragonese kasteel in de vorm van een rechthoekig trapezium heeft ronde torens en een ophaalbrug en ligt pal aan zee. Je kunt het kasteel tegen een kleine vergoeding betreden, maar als je al veel kastelen hebt bezocht, dan kun je volstaan met het bekijken van de buitenkant, waar je het kasteel samen ziet met de zee en de gebouwen van de oude binnenstad.

Historische binnenstad

De ‘Old Town’ (Centro Storico) van Otranto staat op de werelderfgoedlijst van de UNESCO. In de straten vind je vele kleine winkeltjes en boetiekjes die hun kleurrijke producten buiten uitstallen. En als er geen winkels zijn, zijn er restaurants of gebouwen met interessante architectuur. In het midden van de oude binnenstad is een klein plein met veel restaurants.

Als trappen geen probleem zijn (ik reisde met een baby in een kinderwagen) dan zijn er hogerop ook enkele restaurants en kerken om te verkennen. Dat gezegd hebbende: Otranto is zeer kinderwagenvriendelijk. Het aantal hobbelige straatjes is beperkt.

Aan de kust staat het monument voor de martelaren van Otranto; de inwoners die op 14 augustus 1480 werden gedood toen de stad in handen viel van een Ottomaans leger onder leiding van Gedik Ahmed Pasha.

Een van de grootste bezienswaardigheden van de stad is de 11e-eeuwse kathedraal van Otranto, een kathedraal die beroemd is om zijn mozaïekvloer uit de 12e eeuw.

Zwemmen

Aan de kust vind je vele restaurants en een boulevard met mooi uitzicht op een zee vol boten. Dit is een goede plek om te zwemmen.

Hoe kom je in Otranto?

Otranto ligt een half uur rijden ten zuiden van Lecce en een uur rijden ten zuiden van Brindisi. Als je met het openbaar vervoer reist, kun je een bus nemen vanaf de busterminal in Lecce (die je per trein vanuit Brindisi kunt bereiken).

Je kunt je auto parkeren bij Parcheggio Via Orte. Deze parkeerplaats is niet de goedkoopste, maar wel gemakkelijk te bereiken en op slechts vijf minuten lopen van de oude stad. Let op als dit de eerste keer is dat je je auto parkeert in Italië: elke parkeerautomaat is anders. De meeste vragen om je kenteken en accepteren munten en betaalkaarten (hoewel sommige niet goed werken en niet alle kaarten accepteren). Deze automaat accepteerde echter geen munten in juni 2022.

The post Italië’s meest oostelijke stad met een rijke geschiedenis: Otranto appeared first on Where to Kim?.

Recensie: The Pachinko Parlor van Elisa Shua Dusapin

Kim — Mon, 13 Feb 2023 15:00:00 +0000

The Pachinko Parlor van Elisa Shua Dusapin laat zien hoe steun voor een ander zich op verschillende manieren kan manifesteren ondanks de schijnbare afstand.

Locatie: Tokyo’s Nippori en wijken zoals Shin-Okubo

The Pachinko Parlor synopsis

The days are beginning to draw in. The sky is dark by seven in the evening. I lie on the floor and gaze out of the window. Women’s calves, men’s shoes, heels trodden down by the weight of bodies borne for too long.

It is summer in Tokyo. Claire finds herself dividing her time between tutoring twelve-year-old Mieko, in an apartment in an abandoned hotel, and lying on the floor at her grandparents: daydreaming, playing Tetris and listening to the sounds from the street above. The heat rises; the days slip by.

The plan is for Claire to visit Korea with her grandparents. They fled the civil war there over fifty years ago, along with thousands of others, and haven’t been back since. When they first arrived in Japan, they opened Shiny, a pachinko parlour. Shiny is still open, drawing people in with its bright, flashing lights and promises of good fortune. And as Mieko and Claire gradually bond, a tender relationship growing, Mieko’s determination to visit the pachinko parlour builds.

The Pachinko Parlour is a nuanced and beguiling exploration of identity and otherness, unspoken histories, and the loneliness you can feel amongst family. Crisp and enigmatic, Shua Dusapin’s writing glows with intelligence.

Recensie

 3/5

De vertelster, Claire, is de kleindochter van Koreaanse Japanse (zainichi) Pachinko eigenaars. Sinds haar komst naar Japan voelt ze zich leeggezogen. Ze bevindt zich tussen twee identiteiten (Koreaans en Zwitsers) en twee talen (Frans en Japans), en voelt de opgehoopte pijn van de generaties voor haar.

Dichtbij maar toch ver weg

Een onverwachte vriendschap groeit tussen Claire en Mieko, een jong Japans meisje dat ze helpt met haar Frans. Ze zijn afwisselend hecht, afstandelijk en ongemakkelijk met elkaar, en ik voel zelf een afstand vanwege de aard en de onderwerpen van hun gesprekken.

Er is een culturele barrière tussen alle personages en zelfs tussen de vertelster en haar ouders, die in het boek alleen genoemd worden. Niemand is zoals zij. Maar geldt dat niet voor iedereen?

Aan het eind van het boek vraag je je af wie wie heeft geholpen.

Vervreemdend

Ik verwachtte hetzelfde prachtige proza te lezen als in Winter in Sokcho, maar dat heb ik niet gevonden. Wel vraag ik me af hoe lezers zonder dergelijke verwachtingen De Pachinko Parlor ervaren. Over dit boek heb ik minder geschreven dan ik meestal doe in een recensie. Dat komt omdat het me nogal wat pagina’s kostte om in het boek te komen. De eerste helft waarin de situatie geschetst wordt voelde nogal vlak aan. Het verhaal is erg lineair zonder onverwachte wendingen. In de tweede helft van het boek overbruggen de personages en hun gevoelens echter de afstand tot de lezer.

Ik vond de tweede helft beter, vooral het laatste derde dat me de liefde, het verdriet, de steun en de afstandelijke nabijheid van de personages liet voelen. Tegen het einde dacht ik na over de sociale erfenis die je dromen doet vervagen als je niet oppast. Het einde van het boek heeft zeker dezelfde boeiende kwaliteiten als Winter in Sokcho, maar de pagina’s daarvoor houden je teveel op afstand.

Geïnteresseerd?

Koop jouw exemplaar van The Pachinko Parlor via Bol.com of Amazon.

Boekgegevens

Titel: The Pachinko Parlor
Auteur: Elisa Shua Dusapin
Vertaler (uit het Frans): Aneesa Abbas Higgins
Taal: Engels
Uitgever: Open Letter
Pagina’s: 124
ISBN (13): 9781948830614
Publicatiedatum: 27 september 2022

Over de auteur en vertaler

Elisa Shua Dusapin (1992) is geboren in Frankrijk en opgegroeid in Parijs, Seoul en Zwitserland. Haar debuutroman Winter in Sokcho werd bekroond met de Prix Robert Walser, de Prix Régine Desforges en de National Book Award for Translation van 2021.

Aneesa Abbas Higgins heeft boeken vertaald van Vénus Khoury-Ghata, Tahar Ben Jelloun, Ali Zamir en Nina Bouraoui. Seven Stones van Vénus Khoury-Ghata won de Scott Moncrieff Prize, en zowel A Girl Called Eel van Ali Zamir als What Became of the White Savage van François Garde wonnen PEN Translates prijzen. Haar vertaling van Winter in Sokcho van Elisa Shua Dusapin won de National Book Award for Translation van 2021.

The post Recensie: The Pachinko Parlor van Elisa Shua Dusapin appeared first on Where to Kim?.