In het begin volgde ik de auto’s voor me en reed ik stapvoets langs de muur aan de rechterkant. Dat voelt alsof je in de file staat: iets wat je snel moet ontvluchten. Je kunt hier later altijd nog terugkomen. Kort daarna nam ik de ‘linkerrijstrook’ en reed gewoon naar de kunstwerken die me opvielen, soms parkeerde ik vlak voor een object zodat ik door mijn voorruit naar het kunstwerk kon kijken en een andere keer gaf ik de voorkeur aan het rechter- of linkerraam om het uitzicht voor mijn passagier of voor mijzelf te optimaliseren. Dit was ook het moment waarop ik de korte video’s begon te bekijken alsof ik in een drive-in bioscoop zat.

Het feit dat je je eigen weg kunt kiezen, geeft een enorm gevoel van vrijheid. Hoewel er veel andere auto’s zijn – niet te veel, het aantal auto’s is precies goed – staan ze je ervaring niet in de weg omdat op veel plekken wat te zien is. Soms moet je even wachten als een andere auto je zicht blokkeert, maar als die auto wegrijdt kun je het kunstwerk bijna privé aanschouwen.

Ik hou ook van het milieuvriendelijke concept om alleen elektrische auto’s toe te laten (ik heb er toevallig een, dus ik zat in mijn eigen auto!). Met de onrust die het coronavirus bij veel mensen veroorzaakt, voelt dit als een zeer veilige manier om toch naar kunst kijken. Als je in de buurt bent, kan ik je een bezoek aanraden!