Gedachten Archives - Where to Kim?

Heb je liever een lege hemel?

Kim — Mon, 27 Dec 2021 15:00:00 +0000

Gedachten over de vraag of de inspanning de moeite waard is wanneer soms niets beter is dan alle andere opties.

In een wereld als de onze schijnt de blauwe lucht zo helder dat hij de eerste plaats inneemt in de wedstrijd voor het mooiste weer. Bewolking in de lucht moet het afleggen tegen de lege equivalent. Als mensen meer waarde hechten aan “minder”, waarom dan de moeite nemen om het zo mooi mogelijk te maken?

Een kleine jongen loopt op het hobbelige bospad. Zijn omgeving is veel groter dan hij en de keien op de weg komen tot aan zijn knieën. Toch gaat hij door tot hij het einde van het bos bereikt. Hij bevindt zich op de top van de grootste rots tot nu toe en kijkt uit over het bos dat nu kleiner is dan hij.

Zijn zus zal hem niet vergezellen op deze weg. Zij zal dezelfde weg terug nemen naar waar haar vrienden op haar wachten. Als ze naar de lege blauwe lucht kijkt, is ze tevreden. De jongen houdt van de wolken in alle vormen. Hij houdt ervan de betekenis te raden als hij met zijn rug op het gras naar de lucht ligt te staren. Wanneer hij dat doet, rent zijn zus in cirkels om hem heen. Ze springt over hem heen en stuurt losse grassprieten zijn neus in die zijn luchtwegen irriteren. Als hij roept dat ze ergens anders heen moet gaan, kijkt ze hem aan alsof ze geen andere plek kan bedenken. Ze moeten samen leven onder dezelfde hemel, die soms blauw en soms grijs is. Net zoals het is als je vandaag omhoog kijkt.

Ik wil deze boodschap aan jou overbrengen. Op deze dag, vandaag, ook al is de lucht grijs en de weg lang: je zus heeft gelijk, dit is waar je thuishoort. Onder de strakblauwe hemel die je zus en haar vrienden, die hun leven onbezorgd leiden, behaagt, staar je doelloos naar de hemel, wachtend tot de wolken je iets hoog in de lucht laten zien, dat al die tijd op ooghoogte is geweest.

The post Heb je liever een lege hemel? appeared first on Where to Kim?.

Het begint allemaal met één gedachte

Kim — Mon, 20 Dec 2021 15:00:00 +0000

Gedachten over waarom (niet) alle gedachten gelijk zijn.

Iemand die oordeelt is altijd partijdig. Hij zal ofwel denken “wat een domme gedachte” of “wat een briljante gedachte!”. Als jij, zoals ik, hem doorhebt, vraag je je af of dit iets zegt over de gedachte van de waarnemer of over de gedachte die de waarnemer beoordeelt. Als we onze eigen gedachte toevoegen aan de reeks gedachten, krijgen we drie gekoppelde gedachten, waarvan er twee afhankelijk zijn van de eerste – oorspronkelijke – gedachte. Tenminste, dat is wat wij denken.

Al deze gedachten hebben een bepaalde kwaliteit die deels intrinsiek en deels oordelend is. Als 99% van de wereld een gedachte waardeert of ermee instemt, is het gemakkelijker om aan te nemen dat de gedachte waardevol is. Kan hier eigenlijk wel een echt objectief oordeel over bestaan?

Een enkele beoordelaar

Als we nadenken over wat de beoordelaar denkt over de gedachte waarmee we deze overpeinzingen begonnen, moeten we rekening houden met het percentage dat verloren gaat in de vertaling. Als de gedachte van de beoordelaar gebrekkig is, dan zullen wij zelf nooit tot een goed oordeel kunnen komen. Als zowel de oorspronkelijke gedachte als de gedachte van de beoordelaar gebrekkig zijn, dan moeten we concluderen dat de rechter zich vergist als hij briljantheid veronderstelt. Tenzij wijzelf iets fundamenteels verkeerd begrepen hebben. Op deze schaal is het vrij eenvoudig op te lossen.

De oorspronkelijke gedachte is elders ontstaan en vele malen veranderd doordat mensen de gedachte doorgaven aan wie ze kenden. De gedachte die we uiteindelijk denken is uniek. Moeten we deze gedachte vergelijken met de andere unieke gedachten of met de gedachte waaruit zij is voortgekomen?

Een superverspreider

Sommige mensen hebben de macht om hun gedachten veel verder te verspreiden dan anderen. Als wat zij verspreiden is wat 99% van de mensen uiteindelijk wordt verteld – waarbij alle andere gedachten worden onderdrukt – dan zullen sommige mensen geen alternatief kennen. Betekent de macht van de massa dat deze versie van de gedachte krachtiger is? Het is tenslotte wat de wereld gelooft. Maak je je hierdoor geen zorgen over de genialiteit van de gedachte waarmee het allemaal begon?

De persoon die oordeelt zal de gedachte die hij hoorde beschouwen als hebbende een eigen identiteit. Het doet er niet toe met hoeveel andere gedachten deze ene gedachte verbonden is, want hij kan haar gemakkelijk beoordelen zonder de anderen. Het resultaat van de beschouwing zal uitwijzen of de geëvolueerde gedachte de moeite van het overdenken waard is.

Wat is er gebeurd?

Terwijl ik nadenk over dit denkproces, dwalen mijn gedachten af naar de keten van gedachten die ik in mijn geest aan het reconstrueren ben. Ik bouw een replica van de gedachten die voor de mijne kwamen. Terwijl ik dat vanuit mijn perspectief doe, maak ik ze misschien een beetje beter dan ze eerst waren. Als gevolg daarvan kan ik de genialiteit van de superverspreider niet ontkennen; het lijkt erop dat die persoon terecht waarde creëerde voor deze gedachte. De andere mensen die oordelen zijn het met mij eens. Het feit dat we er allemaal zo over denken moet betekenisvol zijn, want nu is 99% van de mensen het met ons eens.

Ik kan me niet voorstellen dat ik me hierin vergis: als ik me zou vergissen, zou dat betekenen dat de gedachten van alle anderen even fout zijn. Zelfs als het komt doordat er iets in de vertaling verloren is gegaan, zou ik niet objectief durven oordelen over de oorspronkelijke gedachte, die ik niet beter mag maken dan zij is, opdat zij niet gelijk zou zijn aan de onjuiste gedachten die ik misschien zelf denk.

Als ik het mis heb, is er een gedachte die superieur is aan de mijne. Hoewel alle gedachten even belangrijk zijn, kan een onbekende gedachte die aan dit alles voorafging, altijd beter zijn. Het mysterie eromheen deed superspreiders het tot ongekende hoogten verheffen. Of waren zij de oorzaak van het mysterie? Misschien kwamen zij wel met het origineel.

The post Het begint allemaal met één gedachte appeared first on Where to Kim?.

Kun jij zelfverzekerd een verhaal terzijde leggen?

Kim — Wed, 25 Aug 2021 14:00:00 +0000

Gedachten over het recenseren en het delen van je mening. Kun jij iets wat je niet aanspreekt terzijde leggen en je mening met de maker bespreken?

Iemand heeft haar hart en ziel in het schrijven van een verhaal gestoken. Heb jij het in je om het verhaal terzijde te leggen als je het niet leuk vindt? En als je het terzijde legt, ben je daar dan blij mee? Neutraal? Of ongelukkig, vlak voordat je virtueel onderduikt en hoopt dat je de auteur nooit in het echt zult ontmoeten?

Je kunt ook gewoon zeggen dat het stuk niet jouw smaak is. Dat is een vrij neutrale en algemeen aanvaarde opmerking, want ieders smaak is anders. Het getuigt ook van zwakte. Probeer verder te kijken dan jezelf en uit te drukken waardoor jij het verhaal niet goed vindt. Is je gebrek aan enthousiasme het gevolg van iets dat objectief gezien verkeerd is? Zo ja, wijs er dan op en geef feedback.

Jouw eerlijke recensie

Met elk woord dat je spreekt, zie je de ziel en geest van de auteur krimpen. Sommigen hebben een sterk pantser, een vesting van waaruit ze pyrrusoverwinningen kunnen behalen. Maar zelfs de meest geharde schrijver krijgt af en toe een deuk in haar pantser. De pijn kruipt in haar ogen en de temperatuur in de kamer daalt een paar graden. Jij harteloze consument! Laten we elkaar weer spreken als ik jouw werk evalueer. P.S. bedankt dat je de tijd hebt genomen om dit boek te recenseren. Ooit zul je beter kunnen inschatten welke boeken je moet lezen of welke boeken je beter niet aan kunt beginnen.

Recenseer de recensent

In de tweede ronde geeft de auteur je eerlijke feedback over de recensie die je schreef. Ze zegt dat je recensie helemaal niet objectief is! Ze is zich bewust van het feit dat lezers je persoonlijke ervaring willen horen, maar waarom maakt dat je blind voor alle feiten die je niet hebt vermeld? Als je de schrijfstijl en de poëtische stroom van de zinnen niet opmerkt, betekent dat dan dat de tekst tot je onderbewustzijn heeft gesproken en je op een dieper niveau heeft bereikt zonder dat je je daar bewust van was?

Je zegt dat het verhaal saai is, maar het is eigenlijk een zeer waarheidsgetrouw verslag van wat er met deze personages gebeurt. Niet ieders leven is opwindend. Sommige mensen leven een saai leven. En sommige detectives zijn gewoon briljant en lossen de zaak met gemak op.

Ze waardeert het dat je de tijd hebt genomen om haar boek te lezen. Slechte buzz is nog steeds buzz.

Nu ben jij aan de beurt

Na deze ontmoeting begin je – niet verrassend – aan een nieuw boek en schrijf je een nieuwe recensie. Hetzelfde gebeurt.

Enkele jaren later heb je een enorme portfolio van recensies. Deze verzameling kan worden beschouwd als een boekwerk op zich. Je lezers geven je graag feedback over het werk dat je hebt afgeleverd: de honderden recensies die je hebt geschreven, waarbij je je emoties deelde en je gedachten blootgaf aan een groot publiek.

En masse willen ze je vertellen over de inconsistentie van het werk dat je hebt afgeleverd. Sommige recensies zijn kort, andere zijn lang. Soms leest het alsof je het boek niet goed vond, terwijl je het met je woorden prijst. Was je ziel even afwezig? Het is duidelijk dat je van filosoferen houdt, dat is mooi, maar we willen meer horen over de personages in het boek, niet over jou. P.S. bedankt dat je al deze mooie boeken met ons deelt.

Erop of eronder

Je besluit om contact te zoeken met de lezers die commentaren hebben achtergelaten of je e-mails hebben gestuurd. Iedereen heeft recht op zijn eigen mening. En je besluit om een van de reacties eruit te pikken. Maar hoe zeer je ook je best doet, je krijgt geen contact. Met elk commentaar op jouw recensie, neemt de anonimiteit van de lezersgroep toe. Jij hebt een gezicht, de auteur heeft een gezicht, maar daar eindigt de keten.

Na het verzamelen van alle meningen, is de algemene consensus een compromis van veel verschillende opvattingen. Als je de meest negatieve en de meest positieve wegstreept, kom je uit op een neutrale mening die nauwelijks iets zegt over het verhaal.

Het is altijd indrukwekkender als het verhaal één individu weet te bereiken dan de anonieme, gezichtsloze massa. Het moet jou bereiken, dus lees gewoon het boek en beslis zelf of je het goed vindt of niet. Een recensie of persoonlijk commentaar is welkom, maar je kunt ook volstaan met het plaatsen van een anoniem commentaar, waar dan ook. Post gewoon dat het een ‘goed boek is dat iedereen zou moeten lezen’. P.S. soms zou ik dat zo graag doen…

**Deze gedachten zijn niet gebaseerd op waargebeurde feiten**

The post Kun jij zelfverzekerd een verhaal terzijde leggen? appeared first on Where to Kim?.

Een blauwe lucht op vrijdag

Kim — Fri, 12 Mar 2021 15:00:00 +0000

Gedachten over de zonnige kant van het leven. Welk perspectief is het helderst?

Vandaag keek ik omhoog naar de regenachtige lucht en ontdekte iets nieuws. Voor de eerste keer in mijn leven zag ik een lucht vol kleur. Elke regendruppel fonkelde als een diamant en zond lichtstralen in verschillende richtingen. Eén straal raakte mijn oog en verblindde me. Met het oog dat ik nog over had, zag ik alles vanuit een ander perspectief. De kleur blauw trok mijn aandacht.

Een klein blauw wezentje zwaaide brutaal in mijn blikveld heen en weer. Van links naar rechts en weer naar links. Hij was op zoek naar een klein briesje om samen mee door de lucht te vliegen, om hem – of haar – naar nieuwe plaatsen te brengen. Hoewel hij op dat moment nog blauw was, nam hij steeds meer een groene kleur aan. Een grijzig groen dat goed paste bij de grijze lucht.

Hij vond een briesje om te bevrienden en begon elegant voor mijn ogen te zweven. Ik wilde met hem mee doen, dus ik ademde diep in voor meer lucht en sprong zo hoog als ik kon. Mijn voeten kwamen in contact met een ander briesje en samen achtervolgden we het kleine groen-maar-toch-duidelijk-blauwe wezentje.

Lange tijd ontweken we de regendruppels, maar uiteindelijk haalden te veel regendruppels ons in, waardoor we steeds zwaarder werden. Al gauw werd het te moeilijk om hoogte te houden en vielen we op de grond, het kleine groene wezentje en zijn briesje met ons meenemend. We rolden allemaal op de grond en begonnen te worstelen.

Omdat ik nog steeds verzwaard was door de regendruppels, zat het wezentje al snel bovenop mijn borst. Hij glimlachte stralend. Ik glimlachte terug omdat ik zag wat hij niet zag: de wolken trokken weg en de zon begon te schijnen.

Mijn vreugde duurde niet lang, want het voormalig-groen-nu-weer-blauwe schepsel verdween toen ik niet langer verblind werd door het licht. Ook de twee briesjes verlieten mij en gingen waar de wolken gingen. Ik voelde mij op deze mooie zonnige dag alleen zonder mijn vrienden. Er waren nog maar twee kleuren te zien. Hoewel deze twee kleuren me meestal gelukkig maken, hielden ze me vandaag aan de grond als nooit tevoren.

The post Een blauwe lucht op vrijdag appeared first on Where to Kim?.

Burning bridges: een oorlogsverklaring of je eigen verbeelding?

Kim — Fri, 12 Feb 2021 15:00:00 +0000

Hoe is het om de verbinding met zowel je toekomst als je verleden af te snijden en weer te herbouwen?

Je kunt een brug verbranden ter verdediging of als aanval. Door zowel je eigen voordeel als het voordeel van de ander te vernietigen, zeg je dat je er vol voor gaat; samen erop of eronder, wat er ook gebeurt. Je geeft niet op zonder gevecht.

Maar als je na je gewaagde actie alleen op een eiland achterblijft, met zeeën van tijd waarin je de wijsheid van je actie heroverweegt, zou je kunnen concluderen dat de andere partij toch gewonnen heeft. De ander is zo machtig dat hij of zij gewoon een helikopter kan huren om de afstand te overbruggen. Het is je nauwelijks gelukt om een deuk in het harnas te maken. Misschien heb je de competitie zelfs geholpen om meer roem te krijgen omdat hij of zij er zo machtig uitziet, hoog boven je in de helikopter.

De meest interessante vraag is of het plezier en de vreugde die je voelde toen je ‘wraak nam’ door de brug te verbranden, genoeg geluk creëerde in het nu om je ellendige en eenzame toekomst te compenseren. De boeken en goeroes zeggen allemaal dat je in het nu moet leven: je geluk in het nu is waar het om draait, want het heeft geen zin om altijd uit te kijken naar een toekomstig geluk dat je misschien nooit zult bereiken.

Je denkt na over de beste vervolgactie, terwijl je in je eentje de brug weer opbouwt, steen voor steen. Tussentijds krijg je misschien hulp van iemand, maar het kan ook zijn dat deze persoon je pas zijn hand reikt wanneer je er bijna bent om in je succes te delen. Mogelijk wacht je vijand op je aan de andere kant.

Het is ook mogelijk dat je vijand al achter je staat – of voor je staat, een kwestie van perspectief – geduldig wachtend om het eiland over te nemen zodra je weg bent. De brug die je hebt gebouwd gebruikt je concurrent om de eigen infrastructuur te verbeteren, terwijl jij vanuit de verte kijkt naar wat ooit je geesteskind was. Niemand zal je naam kennen, maar de naam van je concurrent zal wereldwijde bekendheid genieten.

Was het dus een goed idee om de brug te herbouwen, ja of nee?

Ja natuurlijk: de achterdeur die je stiekem hebt bijgebouwd zal je in het nu een tweede keer geluk brengen. Wat er vervolgens gebeurt, is dat je geesteskind het succes van je concurrent van binnenuit opeet. De negatieve pers alleen al zal te veel zijn. Bijna. Hoewel je concurrent de middelen heeft om zich vrij te pleiten, zal jouw naam door de goot gaan, of beter gezegd, onder de brug gedumpt worden.

Stel je nu voor dat dit een videospel is dat je kunt hacken. Er zijn geen regels… Je enige beperking is je eigen verbeelding. Misschien was er wel nooit een brug.

The post Burning bridges: een oorlogsverklaring of je eigen verbeelding? appeared first on Where to Kim?.

Hoe meeslepend is een boek zonder hoofdpersoon?

Kim — Fri, 05 Feb 2021 15:00:00 +0000

Gedachten over meeslependheid van boeken. Is een boek zonder hoofdpersoon – inclusief de verteller – wel leuk?

Stel je een boek voor zonder een persoonlijk tintje, zelfs niet een verhaal verteld vanuit het standpunt van een hond of een kat. Bij gebrek aan het perspectief van een levend wezen, representeert wat verteld wordt slechts het universum. Dit is niet hetzelfde als een non-fictie boek. Tijd wordt niet gemeten, en er is geen verleden, heden en toekomst. Het verhaal speelt zich niet af in 2021 omdat het zich in geen enkele tijd afspeelt. Het is twijfelachtig of er überhaupt over mensen gesproken zal worden, want er is geen reden voor ‘niets’ om meer in mensen geïnteresseerd te zijn dan in wat er nog meer is.

Ik wil niet zo ver gaan om te zeggen dat het verhaal niet in mensentaal wordt verteld. Laten we aannemen – omwille van onze gedeelde gedachtegang – dat we het hebben over een traditioneel boek. Wie heeft het geschreven? Ik (mocht ik willen). Het is een boek over het bestaan, over het aanwezig zijn in deze wereld. Alles ‘is’ gewoon. Statisch, en daarmee bedoel ik niet inactief: in dit verhaal gebeuren dezelfde dingen als in de wereld die jij kent. Ze worden alleen niet genoemd.

Als je tussen de regels door leest – ik geef toe dat het zelfs moeilijk is om die regels te vatten – ontvouwt zich een verhaal. Een zeer persoonlijk verhaal, want de stem die het met jou deelt is onpartijdig en stuurt je perspectief niet. Waar brengt het verhaal jou? Naar de echte wereld? Ik vermeld niet expliciet met welke problemen de wereld dit jaar te maken krijgt.

Of verken je liever een denkbeeldige wereld? Dat laatste valt duidelijk buiten het bestek van mijn boek, maar niet buiten het kader van het verhaal dat jij bedenkt als je de pagina’s leest die ik heb geschreven. Lezen is een solo-ervaring. Je hoeft niet met andere mensen samen te werken: ik noem ze niet en jij hoeft ze niet bij je wereld te betrekken.

Als een verhaal geen hoofdpersoon of hoofdstem heeft, wordt de lezer automatisch de hoofdpersoon van het verhaal dat helemaal niet over hem of haar gaat. En daarmee heb je dezelfde meeslepende ervaring als wanneer je een boek leest met een duidelijk perspectief. Alleen lees je deze keer een verhaal zonder beperkingen: je bent niet langer een man of een vrouw, een mens of een vogel, een held of een alwetend wezen.

Je bent jezelf, in het verhaal en buiten het verhaal; een verhaal dat zich afspeelt wanneer dan ook, want je kunt vandaag beginnen te lezen, morgen, of over vele jaren. En terwijl jij begint te lezen, merk ik dat ik schrijf over een wereld die zo vertrouwd en toch ook zo onbekend is, omdat ik niet weet wat er in jou omgaat. Dat zal ik ook nooit weten. En dat is waarom ik, de auteur, en jij, de lezer, niet hetzelfde verhaal delen. We kunnen alleen maar ondergedompeld zijn in onze eigen beleving.

The post Hoe meeslepend is een boek zonder hoofdpersoon? appeared first on Where to Kim?.

Wat bestaat nog niet?

Kim — Fri, 29 Jan 2021 15:00:00 +0000

Gedachten over morgen, een wereld zonder mensen, en de toekomst van boeken. Wat bestaat nog niet?

Wat bestaat nog niet? Een wereld zonder mensen. Geen mensen op aarde. Toegegeven, sommige gebieden komen in de buurt, maar over het algemeen kan ik niet zeggen dat de aarde een bevolkingstekort heeft. Sommigen zeggen zelfs dat we een overschot hebben: een overschot aan mensen.

Als we nadenken over wat we tekort komen, zouden we kunnen uitkomen op stagnatie. De wereld is altijd in beweging en wordt zowel beter als slechter. Niemand kan aannemelijk maken dat vandaag een kopie is van dezelfde dag een jaar geleden, laat staan tien jaar geleden. Als we vandaag vergelijken met een willekeurige dag een paar duizend jaar geleden, zou je kunnen stellen dat een van de weinige stabiele factoren is dat mensen bestonden.

Iets anders dat nog niet bestaat is “[voeg een willekeurig woord in] van de toekomst”. Een voorwerp dat nog niet is uitgevonden, een gedachte die nog niemand heeft gedacht, of iets dat ik niet eens met woorden kan uitdrukken. Morgen bestaat nog niet. Het is iets dat we maken – we werken er op dit moment aan, vandaag – maar het is niet aanwezig in het nu.

Heb je er ooit bij stilgestaan dat we ons de hele dag bewust zijn van het verstrijken tijd, maar dat de overgang van vandaag naar morgen nog steeds aanvoelt als een harde omslag? Even duidelijk als het onderscheid tussen morgen en vandaag, vandaag en gisteren, is het onderscheid tussen het nu en de toekomst: de wereld die nog niet bestaat.

In de boeken van de toekomst lezen wij over alle tijden, zowel bestaande als niet-bestaande. Maar wat zijn deze “boeken” waarover ik het heb? Hoe zien ze er over dertig jaar uit? Daarbij ga ik er voor het gemak vanuit dat datgene wat wij een boek noemen ook maar enigszins verbonden is met het voorwerp waaraan het zijn naam ontleent. Een kleitablet werd een elektronisch tablet, een papieren boekrol werd een magische bezwering (voor de serieuze lezers: een opvouwbare telefoon), dus misschien wordt een boek wel iets meer dan een ebook.

Het boek van de toekomst zou een verzameling gedachten kunnen zijn die je tijdelijk met je geestesoog kunt waarnemen. Een verhaal dat alleen in je hoofd bestaat. Iemand anders heeft het geschreven, dus het is ergens buiten jou om ontstaan, maar door jouw perspectief en visie toe te voegen, neem je de leiding in het verhaal. Er zijn vele exemplaren van dit boek, geen een is hetzelfde. Dit boek bevat geen originele gedachten, alleen gedeelde ervaringen die in intensiteit toenemen omdat iedereen een beetje persoonlijkheid aan het verhaal toevoegt.

Niet alle dingen die nog niet bestaan zullen ontstaan, niet op hetzelfde moment tenminste. Tenzij iemand de uitdaging accepteert om een specifieke toekomst te creëren waarin mensen niet langer op aarde bestaan.

The post Wat bestaat nog niet? appeared first on Where to Kim?.

Nadenken over boeken als een dystopische lezer

Kim — Fri, 22 Jan 2021 15:00:00 +0000

Gedachten over leeservaringen. Wie speelt de hoofdrol in een boek: jij, de auteur, of de hoofdpersoon?

We kennen het allemaal: de anticipatie voor de release van een boek waar je lang naar uit hebt gekeken. Dit gevoel komt het meest voor wanneer je een vervolg verwacht van je favoriete serie. Maar voor wie een bepaalde auteur volgt of enthousiast alle vertaalde werken uit een bepaald deel van de wereld leest, gebeurt dit net zo vaak.

Zodra je de naam van de auteur, de cover, en/of de beschrijving ziet, wil je het boek hebben. Direct. Je kijkt ernaar uit om het boek te lezen en verheugt je op de leuke ervaring. Tijdens het lezen ervaar je een andere manier van leven en word je een ander persoon – of meerdere. Hun ellende wordt de jouwe, net als hun succes. Wanneer je het boek dichtslaat na het lezen van de laatste bladzijde, verlaat je de wereld van het boek en stap je terug in je eigen leven of duik je meteen in een nieuw boek. Soms blijven de gedachten die tijdens het lezen bij je opkwamen nog lang hangen, wat je daarna ook doet.

Sinds kort denk ik veel meer na over elk boek dat ik lees. Nadat ik de synopsis heb gelezen, formuleer ik mijn mening over de thema’s en onderwerpen die daarin genoemd worden. Tijdens het lezen van het boek verrijk ik vervolgens mijn opvattingen met wat ik leer, en schrijf ik de zinnen en gedachten op die indruk op me maken; gedachten die me tot nadenken aanzetten. Vaak leidt dit tot absurde ideeën.

Op dat moment begint het boek in mijn gedachten aan een tweede leven. Zodra ik de onderwerpen voor reflectie met elkaar verbind, ontstaat er een nieuw verhaal waarin de motieven van de hoofdpersonen van het oorspronkelijke boek overkoepelende leidmotieven worden. De hoofdpersonen worden in wezen filosofen, want – zoals je wel gemerkt zult hebben – zijn de meeste hoofdpersonen enorm wijs. Via hen proberen de auteurs hun ervaringen en levenslessen met ons te delen.

Nadat ik het boek dichtgeslagen heb, vraag ik me af wat de auteur wil dat ik doe. Op welke ervaring uit het echte leven moet ik mijn nieuwe kennis toepassen? Als de auteur een bekwaam schrijver is, zal mijn onderbewustzijn moeiteloos de overtuigingen van de hoofdpersoon in mijn dagelijks leven opnemen. Maar wacht, had ik niet al een mening voordat ik het boek las?

Met een beter begrip van het onderwerp, en rekening houdend met de verborgen boodschap van de auteur, kies ik mijn visie voor de toekomst. Ik ben benieuwd of de hoofdpersonen in het volgende boek handelen naar de ideeën van de schrijver van het vorige boek. Ik laat het aan hen over om van elkaar te leren, terwijl ik dit sociale experiment van een afstand gadesla. Het effect zal niet onmiddellijk zijn – soms duurt het tientallen jaren – maar na verloop van tijd verschijnen nieuwe auteurs ten tonele die de vorige boeken hebben gelezen. Zij zullen de wereld nog betere verhalen willen leveren. Verhalen die net als de eerdere hoofdpersonen persoonlijke groei hebben doorgemaakt.

En via deze verhalen leer ik zonder veel inspanning. Hoewel, als ik nog eens terugkijk naar de mening die ik opschreef voor ik aan deze reis begon, krijg ik een vermoeden dat ik misschien wel het stereotype ben van een dystopische lezer voor welk genre ik ook maar lees. Die hoofdpersonen zullen nooit in staat zijn de toekomst waarin ik leef te bereiken.

The post Nadenken over boeken als een dystopische lezer appeared first on Where to Kim?.

Zet je schrap of omhels: de winterstorm die op ons afkomt

Kim — Fri, 15 Jan 2021 15:00:00 +0000

Gedachten over uitstelgedrag in afwachting van een niet-bestaande betere kans. Ben jij degene die de sneeuwpop maakt?

Voor je het weet is de straat bedekt met een dikke laag sneeuw. Het ongerepte landschap dat voor je ligt, markeert een nieuwe start: een overvloed aan materiaal en kansen die voor het grijpen liggen. Je kunt de buitenwereld vederlicht betreden in een poging de sneeuw niet opzij te schoppen of opgewonden in een hoopje sneeuw springen en zo jouw stempel op de wereld drukken. De keuze is aan jou.

Nu de wereld buiten op een winterwonderland lijkt (kanttekening: in Nederland geldt dit alleen voor het oosten van het land), zijn er mensen die zich binnen verschuilen om te overwinteren zodra de eerste sneeuwvlokken beginnen te vallen om pas weer wakker te worden als de lente aanbreekt. Wat gebeurt er in de tussenliggende maanden? Als je er niet bent om nieuwe kansen te grijpen, zul je het moeten doen met wat anderen voor je achterlaten. De wereld wordt gevormd door zij die vol enthousiasme in de sneeuw springen om de best mogelijke sneeuwpop te maken met de middelen die ze tot hun beschikking hebben.

Wat de buitenwereld niet weet, is dat jij vanuit huis actief aan de slag bent gegaan met jouw idee van een betere wereld. Een schaduwwereld die als het ware alleen voor jou toegankelijk is. In deze wereld is de grond ook bedekt met sneeuw, maar is de laag sneeuw minder prominent aanwezig. Je hoeft er niet veel aandacht aan te besteden, want je geest kan de sneeuw ruimen en op een veilige plek leggen waar hij ongestoord wit kan zijn zonder dat iemand beroep op hem doet.

Je bent problemen aan het oplossen die alleen in je eigen privéwereld van belang zijn. Problemen die slechts een schaduw zijn van de problemen buiten. Hetzelfde geldt voor je oplossingen. Ze zijn bewonderenswaardig, ook al ben jij de enige die kan oordelen.

Wanneer je de twee werelden samenvoegt en het besneeuwde landschap verstoort dat in de loop van de tijd nog mooier maar minder rijk is geworden, merk je dat de twee werelden niet goed in elkaar passen. Ze zijn op teveel manieren uit elkaar gegroeid. Het sneeuwlandschap is verworden tot een ijzige vlakte die je uitdaagt bij elke stap die je zet.

Na een misstap glijd je uiteindelijk te snel naar de plek die je moet bereiken. Deze plek is klaar voor je en verwelkomt je met woorden die voortgebracht worden door een mond vol stalactieten en stalagmieten. Je geest kan ze niet ontwijken, dus in plaats daarvan omarm je ze terwijl je je schrap zet voor de winterstorm die op je afkomt. In de warme omhelzing van alles wat nog gedaan moet worden, vind je troost in de gedachte dat de lente uiteindelijk zal komen.

The post Zet je schrap of omhels: de winterstorm die op ons afkomt appeared first on Where to Kim?.

Waar heb jij het meest behoefte aan in 2021?

Kim — Fri, 08 Jan 2021 15:00:00 +0000

Gedachten over persoonlijke aandacht en erkenning van het feit dat je bestaat. Wat heb jij het meest nodig in 2021?

We zijn terug bij de bodem van de piramide van Maslow; we richten ons weer meer en meer op onze eigen overlevingsdrang. En terwijl ons leven zich onzichtbaarder dan ooit afspeelt, helpt het als andere mensen ons bestaan erkennen. Bovendien zou het fijn zijn als ze erkennen dat ons bestaan blijvend is, dat we niet langzaam uitsterven als een kaars op een verjaardagstaart of het einde van een verhaal.

De hashtag #BlijfThuis wordt overladen met liefde door een enorme hoeveelheid mensen die wil laten zien (met sarcasme) dat ze nog steeds een geweldig leven leidt, zelfs als ze dat thuis moet doen. De beperkingen zijn in elk land anders, maar in essentie komt het erop neer dat je iets minder vrij bent dan vroeger. Maar wat telt als vrijheid?

Als je ’s morgens wakker wordt, kun je beslissen wat je die dag gaat doen. Toegegeven, voor velen van jullie is de meest voor de hand liggende keuze om te werken of voor het gezin te zorgen. Theoretisch gezien heb je de vrijheid om dat niet te doen, want je kunt van carrière veranderen of zelfs van gezin wisselen. Wat dat betreft heb je dezelfde vrijheid als voorheen. Je kunt uit het niets beslissen om een nieuwe taal te leren of om fitter te worden dan ooit. Je kunt je museumbezoeken vervangen door een nieuwe hobby, verras jezelf. Wat is er dan veranderd? Mensen gebruiken SNS al heel lang om erkenning voor hun inspanningen en bestaan te krijgen, en dat zullen ze ook in de toekomst blijven doen. #BlijfOpAarde versus #yolo dus laten we naar Mars gaan, geen #fomo voor mij!

Hoe vrij voelde je je in 2019? Er waren grenzen, winkels die ’s nachts hun deuren sluiten, landen die moeilijk te betreden zijn, concerten die uitverkocht zijn voordat je een kaartje kunt kopen, dingen die je wel wilt kopen maar waar je niet genoeg geld voor hebt, enzovoorts. De oplossing daarvoor was om virtuele replica’s te bekijken, zoals concerten op YouTube, video’s van mensen die een luxe leven leiden, of midden in de nacht online shoppen. Klinkt dit bekend?

Ik – en ik denk dat dat ook voor jou geldt – heb geld nodig voor levensonderhoud, maar is dat waar ik het meest behoefte aan heb in 2021? Een meer verlichte versie van mij zou naar de top van de piramide van Maslow gaan en streven naar zelfrealisatie. Als ik de ultieme visie formuleer en mijn volledige potentieel bereik, dan zal ik daar zeker erkenning voor krijgen, toch? En daarmee wordt mijn voortbestaan erkend. Een beetje persoonlijke aandacht helpt me een eind op weg, om specifiek te zijn, van de top naar de lagere delen van de piramide.

Als ik vanuit mijn vrije wil de onzichtbaarheid laat voor wat het is, word ik zichtbaar voor jou, voor iedereen. Maar is dat wel echt?

Mijn SNS toont mijn succes omdat ik alles wat ik bereik weids deel. Mijn wereld is beperkt tot mijn telefoon, en via mijn telefoon delen de wereldbevolking en ik onze ervaringen. Virtueel. Samen winnen we het spel dat overleven heet. Als ik jou volg, volg jij mij dan ook? Misschien kunnen we samen hangouten, of elkaar in het echte leven meeten voordat we uitzoomen. En dit alles terwijl de rekeningen betaald worden. Op een of andere manier.

The post Waar heb jij het meest behoefte aan in 2021? appeared first on Where to Kim?.